دیوان اشعار - غزلیات

دردهای درونی من با دارو و درمان‌های مردم التیام نمی‌یابد؛ در حقیقت، دردی که از جانب خدا باشد، بسیار بهتر از شفا و آسایشی است که مردم به تو می‌بخشند.

هر رنجی که خدا برایت مقرر کند، در باطن آسایش است و هر آسایشی که مردم به تو دهند، در باطن رنج است؛ من حاضرم صد هدیه و لطف مردم را در راه یک بلای الهی فدا کنم.

دشت و کوهستان برای من دلپذیرتر از محیط شهر و روستا است؛ چرا که صدای سکوت و طبیعتِ کوه، صدها بار بهتر از هیاهو و سخنان بیهوده مردم است.

هر یک از این مردم، تو را به سوی دام و گرفتاری خاصی می‌کشند؛ ای کسی که حقیقت را نمی‌بینی، به دنبال مردم راه نیفت و از آن‌ها تقلید مکن.

اگر مردم به تو گفتند که این راهِ حقیقت است، هشدار که گوش ندهی؛ چرا که اگر به دنبال مردم راه بیفتی، سرانجام کارت به جهنم ختم خواهد شد.

از پیروی کردنِ کسانی که خوی و رفتاری اهریمنی دارند، دوری کن؛ بترس از اینکه به خاطر درگیر شدن با گرفتاری‌ها و اخلاق مردم، از سوی آنان ضربه و آسیب ببینی.

اگر حضور و وجود مردم برایت همچون باری سنگین است، با صبوری آن را تحمل کن؛ برای رضای خدا، چند روزی را با این بلاها و آزارهای مردم بساز.

آزار و اذیت مردم باعث می‌شود که توجه و رویِ دلِ تو از دنیا برگردد و متوجه خداوند شود؛ در واقع، ستم و جفای مردم راهی برای رسیدن به معرفت و شناخت پروردگار است.

اگر بدانی و درک کنی که هیچ فیض و نفع حقیقی از جانب مردم به تو نمی‌رسد، دیگر از حرف‌ها و گفتگوهای ملال‌آورِ آنان دوری خواهی کرد.