دیوان اشعار - غزلیات

درونِ سینه تنگ و پر از فشارِ من، دریایی از حرف‌های ناگفته تلنبار شده است. کجاست آن دوستِ محرمی که بتوانم اندکی از این حرف‌های بسیار را برایش بازگو کنم؟

سخنانِ عمیق و سنجیده و پرمحتوایی در جان دارم؛ اگر اراده کنم و لب به سخن بگشایم، می‌توانم طومارهایی طولانی از کلمات ارزشمند بنویسم.

مشتاقِ دیدنِ کسی هستم که آن‌قدر بصیرت و فهمِ دقیق داشته باشد که بدونِ نیازِ من به حرف زدن، از لب‌های خاموشِ من، به نیتِ باطنی‌ام پی ببرد.

کسی که چشمِ بینا داشته باشد، حالِ درونیِ فرد را از نگاهش درمی‌یابد؛ عاشق راستین، نیازی به کلام ندارد و حرفِ دلش را با چشمانِ اشکبار و گوهرگونش می‌زند.

من قصد ندارم که حتی کلمه‌ای از غم و اندوهِ درونم بگویم، اما این اندوه به قدری شدید است که ناخودآگاه مانندِ خونی که از زخمی می‌چکد، کلمات از قلبم بیرون می‌ریزند.

وقتی فشارِ کلماتِ ناگفته، سینه‌ام را تحتِ فشار می‌گذارد، برای اینکه نفسی تازه کنم و از این تنگی نجات یابم، ناچار می‌شوم به سخن گفتن.

سخن گفتن از ظاهرِ امور با مردمِ عامی که فقط به پوسته‌ی مسائل توجه دارند، چه فایده‌ای دارد؟ کجاست اهلِ دل تا با هم از اسرارِ نهانی و حقایق گفتگو کنیم؟

من در جستجوی کسی هستم که دریایِ علم و معرفت باشد تا از وجودِ او، سخنانِ ارزشمند و گران‌بها مانندِ مروارید بر دلِ من ببارد.

سخنِ فصیح گاهی زنگارِ کدورت را از آیینه‌ی دل می‌زداید و پاک می‌کند، اما گاهی هم چنان شیرین است که آدمی را از مسیرِ اصلی و کارِ مهمِ باطنی‌اش منحرف می‌کند.

کسی که صاحبِ دل باشد، رازها را حتی از نغمه‌های ساز می‌فهمد؛ تو نیز صاحب‌دلی پیشه کن تا بتوانی از نوایِ نای و موسیقی، حکمت بشنوی.

انسانِ دانا و هوشیار، حتی در آوازِ پرندگان نیز نکته‌ها و اسرار می‌یابد؛ اگر در سرت هوش و خردی باشد، حتی از نوکِ پرنده هم می‌توان حقیقت را شنید.

امروزه مضامین و مفاهیم نزدِ مدعیانِ سخن، تکراری و بی‌ارزش شده است؛ کجاست گوینده‌ای با فکرِ بکر که سخنانِ تازه و دست‌نخورده به ارمغان آورد؟

با کسی که ارزشِ واقعیِ کلام را نمی‌داند، سخن مگو؛ حیف است که سخنِ ارزشمند را نزدِ مردمی که هوشیاری و آگاهی ندارند، خرج کنی.

مخاطبِ من از فرطِ بی‌حوصلگی و خستگی، در حالِ خمیازه کشیدن است؛ به چه کسی می‌توان حرف زد؟ فقط باید با کسی حرف زد که بیدار و هوشیار باشد.

ای فیض! چون در این زمانه کسی را نمی‌یابی که گوشِ شنوایی برای حرف‌های تو داشته باشد، از این پس حرف‌هایت را به در و دیوار بگو.