دیوان اشعار - غزلیات

روحم در بند رنج و غصه گرفتار است و دلم مملو از درد و جای زخم‌های کهنه است. از نظر روحی بسیار فرسوده و بی‌حوصله شده‌ام؛ به قدری که هیچ نشاطی در من باقی نمانده است.

قصه و حکایتِ خون دل خوردن من به حقیقت پیوسته است؛ چرا که مدام اشک‌های خونین از چشمانم جاری می‌شود و هر لحظه جام‌های متعددی از درد و رنجِ دل را می‌نوشم.

به خاطر داغ‌هایی که بر دل دارم، درونم چون گلزاری پر از لاله و گل‌های سرخ شده است؛ به همین دلیل، دیگر هیچ اشتیاقی برای گشت و گذار در طبیعت یا رفتن به باغ و صحرای دنیای بیرون ندارم.

آن دلِ سوزانم از همنشینی با من خسته شد و مرا رها کرد. خدایا، حالا این دلِ گمشده‌ام را باید از چه کسی سراغ بگیرم و کجا آن را بیابم؟

دلم دیگر از فرمان من پیروی نمی‌کند؛ تا کی می‌توانم خودم را پند و اندرز دهم؟ از شدت این اندوهِ جانسوز، تمام وجودم سر تا پا مانند زخمی کهنه، داغ‌دار شده است.

من از خواسته‌ها و امیال خود دست کشیده‌ام؛ بگذار هر چه می‌خواهد پیش بیاید. من از خواهش‌ها و تمایلاتِ افرادی که بی‌غم و غافل هستند، کاملاً رهایی یافته‌ام.

من که خود در میان صدها درد و غم درمانده و بیچاره‌ام، مدام با افرادی بی‌درد مواجه می‌شوم که می‌آیند و حال مرا می‌پرسند و از وضعیتم جویا می‌شوند.

مهربانی‌های افراد بی‌احساس و سنگ‌دل، بسیار سرد و ناخوشایند است؛ حتی به ظاهر گرمایِ این بی‌غم‌ها نیز از آتشِ داغِ واقعیِ من سوزنده‌تر است.

آن کس که از حال دلم پرسید، اکنون طلب پاسخ می‌کند. ای برادر، بر این شاعرِ بی‌دل رحم کن؛ چرا که دیگر هیچ حال و حوصله‌ای (دماغی) برای سخن گفتن باقی نمانده است.