دیوان اشعار - غزلیات

هر کس به آستان عشق تو قدم گذاشت، از نیستی و فنا مصون ماند و زیر سایه‌ی لطف تو از هر بلا و آسیبی در امان قرار گرفت.

مقام وصل به تو، همچون کعبه‌ پناهگاهی است که آدمی را از هرگونه ترس و اندوه دنیوی حفظ می‌کند و جانِ انسان در این حریم امن، از رنج و سختی در امان است.

ابرو، چشم، تیر و کمانِ تو که استعاره از جلوه‌های قهر و جمال یار است، همه نشان می‌دهند که اگر به تو پناه نیاوریم، از تیرِ عشق و قدرت تو ایمن نخواهیم بود.

آن محبوب از رخسارِ خود که همان دستگیره‌ی محکمِ هدایت (عروةالوثقی) است، نشانه‌ای آشکار کرد تا هر که به آن چنگ زد، از بلاها و آسیب‌های زمانه محفوظ بماند.

لب‌های شیرینِ آن محبوب که زیرِ سایه‌ی خط و موی لب پنهان بود، گویی به زبانِ حال می‌گفت که سرچشمه‌ی حیاتِ ابدی (آب خضر) نزد ماست و ما آن را حفظ کرده‌ایم.

تا زمانی که به خود و خواسته‌های خود مشغول باشی، مرگ و فنا همراهِ توست؛ از خودبینی و منیت بیرون بیا تا به حقیقتِ جاودانگی برسی و از مرگِ معنوی رهایی یابی.

چقدر می‌خواهی به رسوم و آدابِ ظاهری مردم پایبند باشی و عمرت را در آن‌ها تلف کنی؟ از این بندها رها شو و به درگاهِ حقیقتِ ما بیا تا در پناهِ ما محفوظ بمانی.

ای فیض، به سوی پناهگاهِ عشقِ الهی فرار کن و بدان که وقتی از بندِ خویشتنِ خود آزاد شوی، از فنا و نیستیِ حقیقی نجات خواهی یافت.

هر کس که در نکته‌های ظریف و عمیقِ این شعرِ من تأمل و کندوکاو کند، با عنایتِ الهی از جهل و گمراهی در امان خواهد ماند.