دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که راهنمای گم‌شدگان هستی، ما را به راه راست هدایت کن؛ ای که نور دیده و بیناییِ راه‌پویانِ طریقتی، ما را به راه راست رهنمون باش.

ما در دوزخِ خواهش‌های نفسانی و آرزوهای پوچِ دنیوی گرفتار شده و به گریه و زاری افتاده‌ایم؛ راه رسیدن به بهشتِ حقیقت را گم کرده‌ایم، پس ما را به راه راست هدایت کن.

عمر ما در بازیچه‌ها و سرگرمی‌های بیهوده و ناآگاهی گذشت؛ شاید هنوز بشود با توبه و بازگشت، این فرصت از دست رفته را جبران کرد، ما را به راه راست هدایت کن.

مسیرِ کمال بسیار طولانی است و وقتِ بازگشت رو به پایان، شبِ تاریکِ جهل و خطرها بسیارند؛ مَرکبِ وجودِ ما ضعیف و جاده‌ِ حقیقت پوشیده و پنهان است، ما را به راه راست هدایت کن.

از هر سویی غولی (شیطان یا وسوسه‌ای) راه را بر ما بسته و زنده نگه داشته است؛ فریاد از صدای سوتِ راهزنانِ ایمان، ما را به راه راست هدایت کن.

ما نه به سمتِ سودِ حقیقی می‌رویم و نه راهِ زیان را می‌دانیم؛ ای که سرچشمه‌ی همه سود و زیان تویی، ما را به راه راست هدایت کن.

ما در کوچه و خیابانِ خواهش‌های نفسانی سرگردانیم و از آن بیرون نمی‌رویم؛ گاهی گرفتارِ این میل و گاهی درگیرِ آن امیال هستیم، ما را به راه راست هدایت کن.

اهلِ معرفت و دل‌آگاهان همراه با کاروانِ روحانیِ حقیقت سفر کرده و رفته‌اند؛ ما بدونِ دل و جان (بی‌بهره از حقیقت) جا مانده‌ایم، ما را به راه راست هدایت کن.

فیض و لطفِ الهی در این گم‌گشتگی ناپیدا شده و راه‌ها به جایی نمی‌رسند؛ ای راهنمای گم‌شدگان، ما را به راه راست هدایت کن.