دیوان اشعار - غزلیات

هنگامی که جان از جایگاهِ مقدسِ الهی به سمتِ قلبِ دردمندِ انسان سرازیر شد، هدف این بود که سفری درونی را از «خودِ مجازی و دنیوی» به سوی «خویشتنِ حقیقی و الهی» آغاز کند.

روح در سه تاریکیِ عالمِ ماده (که نمادِ بی‌خبری است) گرفتار شد و به حیرت افتاد؛ چرا که نه راهی به بازگشت داشت و نه توانِ پیشروی به سوی مقصد را در خود می‌دید، پس در پریشانی و اضطراب ماند.

در گذرِ عمر، حوادث و بلاهای روزگار مانندِ سفر در خشکی و دریا بر او هجوم آورد و پستی‌ها و بلندی‌های فراوانی را در مسیرِ زندگی‌اش تجربه کرد.

انسانِ گرفتار، نه تنها جایگاهِ اصلیِ خود را از یاد برد، بلکه خودش را نیز فراموش کرد و در میانِ پرده‌های تاریکِ تعصباتِ مذهبی و فرقه‌ای، گم گشت.

برخی در چاهِ غرایزِ طبیعی سقوط کردند و در همان‌جا ماندگار شدند و برخی دیگر اسیرِ هوس‌های نفسانی گشتند و افکاری باطل و دور از حقیقت در سر پروراندند.

برخی از سرِ غرورِ کاذب، ادعای خدایی (انانیت) کردند و برخی دیگر سخنانی گزاف و بی‌مایه گفتند که فراتر از ظرفیت و جایگاهِ حقیقی‌شان بود.

در این میان، گروهی به عالمِ عقل و تفکرِ والا دست یافتند و از وابستگی‌های مادی رها شدند، و برخی دیگر با کمالِ معرفت به اصلِ خود بازگشتند.

منِ شاعر (فیض) نیز، همچون دیگران در میانِ کشمکشِ نیروهای متضادِ وجودی، اسیرِ بی‌قراری و دغدغه‌هایی شدم که چاره‌ای برایش نمی‌یابم.