دیوان اشعار - غزلیات

ای ساقی، به سراغم بیا و بر جان و سرم نورِ معرفت بپاش، چرا که شور و مستیِ من از حد معمول فراتر رفته و به مرحله‌ای از اشتیاق رسیده‌ام که کنترل آن از دستم خارج است.

شالوده و تار و پودِ هستیِ من تا ابدیت از عشق بافته شده است و در این میان، تنها ساقیِ من است که گوهر و جنسِ وجودش با دلِ من سازگار و هم‌تراز است.

ای ساقی، پیاپی و بی‌وقفه جامِ شرابِ عشق را به من بنوشان، چرا که بدون این مستی و شور، زندگی و معاشرت برای من غیرممکن و بیهوده است.

اگر جامِ زرینی برای نوشیدنِ شرابِ عشق در دسترس نیست، اهمیت نده؛ همان ظرفِ سفالی و شکسته را برایم پر از می کن. برای عاشق، حقیقتِ می مهم است، نه ظرفِ آن.

اگر مامورِ مذهبی (محتسب) از من بپرسد که چرا این‌گونه شیدایی، بدون هیچ ترسی به او می‌گویم که این مستی از شرابِ عشق است و کاملاً آشکار است و نیازی به پنهان‌کاری نیست.

من چه چیزی را باید از که پنهان کنم؟ اگر کسی می‌خواهد از اسرارِ درونیِ من باخبر شود، بگذار بداند؛ من از هیچ‌کس و هیچ‌چیز ابایی ندارم.

وقتی می‌دانی که نمی‌توانی گناه و اسرارِ خود را از خداوند پنهان کنی، چرا از واعظ و مردم می‌ترسی؟ به جای ترس از خلق، تنها از خدا بترس که ناظرِ حقیقی است.

من نیازی به شرابِ ظاهری ندارم؛ چرا که درونم سرشار از مستیِ خدادادی است. من بدون هیچ تلاشی، خودِ باده‌ام و از درون سرشار از شور و حالم.

شرابِ کهنه‌ی عشقِ من، حتی اگر در ظرفی نو ریخته شود، باز هم همان اثر را دارد و لحظه به لحظه بر شور و نشاطِ جانم می‌افزاید.

خرقه‌ی من آن‌قدر با شرابِ عشق آلوده نشده که پیرِ مغان آن را نپذیرد؛ یعنی هنوز ظرفیتِ پذیرشِ انوارِ الهی را در خود دارم.

هرچه ساقی در جامِ تو می‌ریزد، بنوش و از آن استقبال کن؛ تو وظیفه‌ای جز پذیرشِ بی‌چون و چرای خواستِ او نداری و نباید در کیفیتِ آن چون و چرا کنی.

ای فیض، اگر توبه‌های خشک و زاهدانه‌ی من توسطِ ساقی شکسته شد، غمی نیست؛ چرا که نگاهِ ساقی و چشمِ او، خون‌بهای این توبه است و ارزشی بیش از آن دارد.