دیوان اشعار - غزلیات

برای آگاهی از دردِ درونیِ من، باید از خودِ یار بپرسی و برای شناخت احوالِ پنهان و باطنی، سراغِ کسی را بگیر که به رازهای درون آگاه و محرم است.

هنگامی که بنده به شناخت حقیقیِ خداوند دست یافت، دیگر برای فهمیدنِ صفاتِ او سراغِ کتاب و استدلال نرود؛ بلکه حقیقتِ صفاتِ خدا را باید از خودِ خدا (از طریق شهود) طلب کرد.

فرشتگان از سرِ حقیقتِ نام‌های الهی آگاه نیستند؛ اگر در پیِ درکِ مقامِ قربِ الهی (او اَدنی) هستی، این راز را از پیامبر (مصطفی) بپرس که به این مقام دست یافته است.

آن حقیقتی که خداوند در خلوت به پیامبر فرمود، نباید از بیگانگان جویا شد؛ بلکه حقیقتِ آن اسرار را باید از حضرت علی (مرتضی) پرسید که دروازه‌ی شهر علم است.

کسی که اسیرِ تقدیرِ ظاهری و جبرِ زمانه است، حقیقتِ قضای الهی را نمی‌فهمد؛ برای درکِ اسرارِ تقدیر، باید به خودِ منبعِ قضا و قدر رجوع کرد.

این مقوله‌ی عشق، چیزی نیست که زاهدانِ ظاهربین و متشرعانِ خشک‌مغز آن را درک کنند؛ اگر خواهانِ فهمِ داستانِ عشق هستی، باید آن را از ما (عاشقان) بپرسی.

ذهن و جانت را از هرگونه کبر و غرور خالی کن؛ تنها پس از رسیدن به فروتنیِ کامل است که می‌توانی درباره‌ی بزرگی و کبریای خداوند سخن بگویی.

از من که در این حالِ آشفته و عاشقانه هستم، چیزی مپرس؛ بلکه نشانِ حقیقت را از زلفِ (پیچ و خمِ) معشوق بگیر و از بادِ صبا (پیام‌رسانِ جان) جویا شو.

اگر من (فیض) از گفتنِ اسرار خاموش شدم، سرِ این سکوت را از سخنانِ قبلیِ من بپرس که معنایی فراتر از کلمات در خود دارد.