دیوان اشعار - غزلیات

مردم پیوسته در پیِ یافتنِ عیبِ یکدیگر در ظاهر و پوششِ هم هستند و اگر هم عیبی وجود نداشته باشد، به واسطه‌ی طرزِ لباس پوشیدن، برایش عیب می‌تراشند.

هر کسی عیب‌های درونی و بیرونیِ خود را از چشمِ مردم پنهان می‌کند (عیبِ باطن را در سکوت و عیبِ ظاهر را در لباس)، اما با این حال همواره پیگیرِ عیب‌جویی از دیگران است.

عیب‌جویان، از سکوتِ دیگران عیبی می‌تراشند و از طریقِ طرزِ لباسِ افراد نیز، عیب‌های پنهانِ آنان را به زور استخراج می‌کنند.

وقتی این گروهِ عیب‌جو دورِ هم جمع می‌شوند، بدونِ پرده‌پوشی و با بی‌شرمی، آن‌یکی از این‌یکی عیب می‌گیرد و دیگری متقابلاً به لباس و ظاهرِ او ایراد می‌گیرد.

آدم‌های فاسد و گناه‌کار آشکارا عیبِ یکدیگر را می‌گویند، اما آدم‌های به‌اصطلاح صالح، عیبِ اهلِ ایمان را زیرِ نقابِ خیرخواهی و با ظرافت بیان می‌کنند.

اگر مردمانِ پاک و بی‌گناه (یوسفان) از شرِّ مردمِ گرگ‌صفت به گوشه‌ای پناه ببرند، باز هم آن گرگ‌صفتان به سراغشان می‌روند تا حتی در لباس و ظاهرِ آنان نیز عیبی بیابند و به آن‌ها آسیب بزنند.

آن‌گاه که عیب‌جویان از یافتنِ عیبِ واقعی در کسی عاجز می‌مانند، صد نوع فریب و نیرنگ به کار می‌بندند تا به او تهمت بزنند و بر چهره‌اش برچسبِ عیب بچسبانند.

کسی که از هنر و فضیلت بی‌بهره است، چاره‌ای جز عیب‌جویی از نیکان و پاکان ندارد تا شاید بدین وسیله حقارتِ خود را پنهان کند.

اما گروهِ دانا که صفتِ خداییِ «ستاریت» (پوشاندنِ عیب) در جانشان جای گرفته، عیب‌های مردم را می‌بینند اما آن را از دیدِ دیگران پنهان نگه می‌دارند.

درودهای فراوان بر آن جان‌های بینا و روشن‌ضمیری که نگاهشان چنان پاک است که دیگران را از بندِ عیب‌جویی رها می‌بینند (و خود نیز عیبی بر آنان نمی‌بندند).

خداوندِ ستارالعیوب، عیب‌های مرا (فیض) از چشمِ مردم پوشانده است، اما حسودان با این وجود بر من تهمت و افترا می‌بندند.

من خواستم که دیگر از عیبِ برادرانِ دینی چیزی نگویم، اما چاره‌ای نیست؛ ناچار شدم عیبِ خودِ عیب‌جویان را در قالبِ این شعر بازگو کنم.