دیوان اشعار - غزلیات

از نهان‌خانه بیرون بیا و چهره‌ات را که همچون خورشید درخشان است نمایان کن؛ چرا که ما در شبِ تیره هجران تو گرفتاریم و بی‌تابانه در انتظار طلوعِ خورشیدِ وصال تو هستیم.

دیگر بس است! تا کی قلب من باید در آتش دوری تو بسوزد؟ با تاباندنِ نور جمالت، آتشِ هجران را خاموش کن و به این جدایی پایان بده.

این دوری و جدایی تو تا کی ادامه خواهد داشت؟ کمی هم طعم وصال را به من بچشان. همیشه مرا در چرخه شب و روزِ هجران رها نکن.

ای دل من، بدان که وصال و هجران همانند شب و روز همیشه در حال دگرگونی‌اند؛ گاهی نوبتِ یکی است و گاه نوبتِ دیگری. پس در برابر این چرخه، صبور باش و در آتش عشق بسوز.

در احوالاتِ عاشقی، گاهی مستِ جامِ عشق باش و گاهی در خمارِ این دوری، گاهی پرده‌ها را بدر و اسرار را فاش کن و گاهی خود پرده‌نشین باش و همچون روز، حقایق را بپوشان.

هرگاه زاهدِ خشک‌مغز درباره مستیِ تو از عشق پرسید، به او بگو: این حالِ خوش و مستی برای من که عاشقم رواست، اما برای تو که پیروِ قواعدِ ظاهری هستی، جایز نیست.

ای فیض، تو از او همواره طلبِ وصال کن، هرچند که هنوز به درجه‌ای از کمال نرسیده‌ای که شایستگیِ آن سعادتِ بزرگ را داشته باشی.