دیوان اشعار - غزلیات

زمانی که فروغِ نورِ جمالِ تو در دلِ آگاه و بیدار می‌تابد، تیرگی و غبارِ وابستگی به غیر، همچون دودی که از سطحِ آینه پاک شود، از صفحه هستی زدوده می‌شود.

تمامِ هستی به جز ذاتِ خدا، در آتشِ غیرتِ الهی سوخت و از بین رفت؛ چرا که ندای «لمن الملک» (پادشاهی از آنِ کیست؟) تنها توسط خداوندِ قهار و یکتا پاسخ داده می‌شود.

هنگامی که سیلِ قهر و عظمتِ خداوند هجوم می‌آورد، چاره‌ای جز این نیست که تمامِ «اغیار» (پدیده‌های غیرِ خدا) میدان را خالی کنند و در برابر او تسلیم شوند.

وهم و خیالِ بشری هرگز به ساحتِ جبروت (عظمت و قدرت مطلق) خداوند راه نمی‌یابد، چرا که حتی عقلِ انسان نیز در برابرِ ملکوتِ (پادشاهیِ) او، راهِ عبوری ندارد و متوقف می‌شود.

هنگامی که نورِ ازلی در دلی می‌تابد، آن‌چنان جلوه‌گری می‌کند که بینایی و ابزارِ شناختِ دنیوی را از اهلِ دل می‌رباید (آن‌ها را در نورِ خود غرق می‌کند).

چگونه می‌توان به جمالی نظر افکند که انوارِ الهی همچون سپاهی در برابرِ او صف کشیده‌اند و با ابهتِ خود، مانع از نزدیک شدنِ دیگران می‌شوند؟

وقتی خورشیدِ حقیقت (ذاتِ خداوند) طلوع می‌کند، نورِ معمولی دیگر جایگاهی ندارد و برقِ این تجلی، چشمانِ ظاهربین را خیره و نابینا می‌سازد.

هنگامی که عزتِ فردی و بی‌انتهایِ خداوند آشکار شود، دیگر کجایِ جهان اثری از «اغیار» باقی می‌ماند؟ (همه چیز در او محو می‌شود).

ستایشِ او را در کلامِ دیگران جستجو مکن، زیرا در حقیقتِ عالم، هیچ‌کس جز ذاتِ او وجود ندارد که بخواهد او را ستایش کند (و یا ستایشِ او از جنسِ کلماتِ بشری نیست).