دیوان اشعار - غزلیات

شهر و دیارِ محبوب من به آرزویی دست‌نیافتنی بدل شده است؛ سرانجام، مسیر سرنوشت مرا از شهر خودم به شهر و دیارِ آن محبوبِ بلندمرتبه کشانید.

عقل و هوش معشوق در من بود و من هوش از سرِ معشوق ربودم؛ با این حال، با وجودِ درگیر بودن در مسیر پرمخاطره و دیوانه‌وارِ عشق، همچنان در آگاهی و هوشیاریِ کامل به سر می‌برم.

ای نسیم صبا! بویی از معشوق برایم بیاور، چرا که جانم تشنه‌ی آن است؛ میان من و او واسطه شو و خبرهای مرا به او برسان و پیامِ او را برایم بازگو کن.

آن زیبا‌روی که به ماه می‌ماند، وعده داد که چهره‌اش را مانند ماه شب چهارده نمایان کند؛ اما وقتی صورتش را نشان داد، من از شدت انتظار و اشتیاق، همچون هلال باریک و نزار شدم.

بارها به تو گفتم که سختی‌های راهِ عشقِ تو را به جان می‌خرم، پس اندکی لطف کن؛ بگذار یک‌بار هم که شده درِ خانه‌ات، بارِ سنگینِ عشق تو را به دوش بکشم و حضورت را دریابم.

وقتی از آن گلزار (مقام یا جایگاه قبلی) برخاستم و به گلزاری دیگر رو آوردم، همچون هزاران هزار پرنده، به شدت و با ناله و زاری گریستم.

دوران عمر من سپری شد و روزگارم به پایان رسید؛ اکنون در حالی که سوگوارِ ایام از دست رفته‌ام، باقی‌مانده عمرم را به سختی می‌گذرانم.

روحم در هوای عشق او پرواز کرد و قلبم از بند غم‌ها رها شد؛ درود بر مرگ که چون آسایشی است که هیچ‌گونه ناخوشایندی یا پشیمانیِ بعد از آن به همراه ندارد.

اقیانوس فیض و بخشش الهی از سرچشمه‌ی حکمتِ درونی سرریز شد؛ درست همانند ابری که باران می‌بارد یا خروش و طغیان دریاها که در جهان جاری است.