دیوان اشعار - غزلیات

در پی یافتنِ محبوبِ نایاب، سراسر خشکی و دریا را زیر پا گذاشتم، تا آنجا که از شدتِ تلاش و پیاده‌روی، پاهایم تاول زد و از ادامه سفر باز ماندم.

همه جا را در خشکی و دریا جستجو کردم، اما نه زمین و نه دریا هیچ‌کدام نشانی از او به من ندادند.

از هر کسی که سر راهم قرار گرفت سراغ یار را گرفتم؛ غافل از اینکه کسی که خود از او بی‌خبر است، چه نشانه‌ای می‌تواند از یاری که هیچ ردی از خود باقی نگذاشته، به دست دهد؟

کارم به جایی رسید که جانم به لب آمد و نفسم به شماره افتاد، اما محبوب نیامد. مگر می‌شود کسی بمیرد و عمرش به پایان نرسد؟ (اشاره به طولانی شدن انتظار که گویی مرگبار است).

هنگام سحر، آن یاری که خواب را از چشمانم ربوده بود، به خوابم آمد؛ با این دیدار، هم آن دزدِ خواب را به دام انداختم و هم خوابم به برکتِ آن دیدار، تبدیل به واقعیتِ شیرین سحرگاهی شد.

از او پرسیدم که از من چه می‌خواهی؟ گفت جان و دلت را می‌خواهم. پاسخ دادم که این‌ها پیشکشِ تو باد؛ حاضر و آماده‌اند، بیا و هر دو را از من بستان.

آن یارِ دل‌نواز جان و دلم را ستاند و در وجودم جای گرفت؛ او بر جانم مسلط شد و من از خودِ دنیوی‌ام بیرون رفتم و به مرتبه فنا رسیدم.

اگر پس از این تجربه، دوباره به هوش و عقلِ جزئیِ خود بازگردم، حاضرم بار دیگر جانم را فدا کنم تا دوباره به آن لحظه شیرینِ دیدار در خواب و سحرگاه دست یابم.

به او گفتم که برکت و فیضِ این خواب، از بیداری‌ات برایم ارزشمندتر است؛ چرا که اکنون در خواب، به حقیقتی بیدارکننده دست یافته‌ام که در بیداریِ عادی، از آن غافل بودم.