دیوان اشعار - غزلیات

از سرِ تماشا و دلبستگی، بذرِ عشقِ آن معشوقِ بی‌تجربه و بی‌خبر را در دل کاشتم، اما از این راهی که پیمودم، جز اشک‌هایی که همچون فرزندانی از چشمم جاری شد، هیچ نتیجه‌ای نگرفتم.

اکنون این اشک‌ها که به فرزندانم می‌مانند، در کنارم جمع شده‌اند؛ چه فرزندانی! قطره‌های خونی که از عمقِ جان و جگرِ سوخته‌ام روان گشته‌اند.

به این بخت واژگون من نگاه کن که چگونه برخلافِ روالِ طبیعیِ جهان، قواعد را برهم زده است؛ ببین چه بذری کاشتم (عشق) و چه محصول عجیبی (خون و اشک) برداشت کردم.

این اشک‌های مداوم و پی‌درپی هم نتوانست زمینِ سختِ دلِ او را نرم کند؛ گویی دلِ او را از سنگ یا چیزی حتی سخت‌تر از آن آفریده‌اند.

نه ذره‌ای از وفاداری دیدم و نه اندک رحمی در او یافتم؛ تمامی تلاش‌های من برای به دست آوردن دل او بی‌فایده بود و هرگز به نتیجه‌ای نرسیدم.

از آن زلف‌های گره‌خورده و پیچ‌درپیچِ او، تنها بلاها و مصیبت‌ها به سوی من سرازیر می‌شود؛ نگاه کن که چگونه این بلاها همچون کاروان‌هایی پی‌درپی به حال من می‌رسند.

اگر بخواهم چشم از دیدنِ آن چهره ببندم و با تلخیِ دوری کنار بیایم، برای «فیض» (شاعر) کار دشوارتر می‌شود و وضعیتِ بدِ موجود، حتی از قبل هم وخیم‌تر خواهد شد.