دیوان اشعار - غزلیات

هر کسی که راه عشق را در پیش بگیرد، به واسطه‌ی همان عشق رشد می‌کند و به کمال می‌رسد. کسی که در این مسیر تلاش و کوشش کند، سرانجام به مقصود اصلی خود خواهد رسید.

هر کس با تو آشنا و محرم شود، نسبت به دنیای مادی بیگانه می‌گردد. چنین کسی تعلقات دنیوی و خانواده را رها کرده و از جان و هستی خود دست می‌شوید.

کسی که جمال تو را ببیند، هرگز به دنبال دیگری نخواهد رفت. او جز سخن گفتن از تو، کلامی بر زبان نمی‌آورد و جز رسیدن به تو، هدفی در سر ندارد.

هر کس ذره‌ای از ذوق حضور تو را بچشد یا بوی تو را استشمام کند، دیگر میلی به شراب مادی و زیبایی گل‌های دنیوی نخواهد داشت و به دنبال آن‌ها نمی‌رود.

هر کس رو به سوی تو داشته باشد، به هیچ سوی دیگر نگاه نمی‌کند. هر که در پناه تو به شادی و آرامش رسیده باشد، دیگر غم و اندوه معنایی برایش ندارد و هرگز گریان و غمگین نمی‌شود.

کسی که لذت یاد تو را چشیده باشد، ذکر و یاد دیگران برایش ناگوار و بی‌مزه است. کسی که کلام شیرین تو را شنیده باشد، دیگر حرف‌های بیهوده و عادی بر زبان نمی‌آورد.

فیض (شاعر) با تو سرّ و رازی دارد و به همین دلیل همیشه از خود بیخود است. او جز سخن گفتن از تو کلامی نمی‌گوید و جز راه تو، مسیر دیگری را نمی‌‌پیماید.