دیوان اشعار - غزلیات

هنگامی که آتشِ عشقِ او در جان و دل من برافروخته شد و پرچم خود را برافراشت، پادشاهِ آرامش و صبر، بار و بنه خود را جمع کرد و از وجود من به ملکِ نیستی کوچ کرد (یعنی با ظهور عشق، صبر و قرار از میان رفت).

زمانی که محبتِ او در اوراقِ خاطر و ذهن من جای گرفت و ریشه دواند، بر تمامِ یادها و نام‌های غیر از او، خطِ بطلان کشیدم و آن‌ها را از لوحِ دل پاک کردم.

او دلِ مرا که همچون پرنده‌ای مقدس و پاک (طایر قدسی) بود، به خون کشید؛ ببین چه شوخ و بی‌باک است که تیغِ خود را برای شکار در حریمِ مقدس (حرم) برکشیده است.

آن کس که سرِ خود را در پیشگاهِ دوست به خاک سپرد، به زندگیِ حقیقی رسید؛ اما جانِ آدمی در لحظه‌ای که از درگاهِ محبوب روی برگرداند و فاصله گرفت، حقیقتاً می‌میرد.

در مجلسِ عشق، هرکس که در پی عیش و نوش نشست، در واقع در هر لحظه جرعه‌های فراوانی از خونِ جگر نوشید (یعنی شادی در عشق، با رنجِ درونی آمیخته است).

هرچند دلم از شرابِ عشق بسیار نوشیده است، اما در مقایسه با وسعتِ دریایِ این شراب، آنچه از جام و خم و سبو نصیبم شده، بسیار ناچیز است.

ای فیض، زنهار که دست از شرابِ عشق برنداری و تا آخرین نفسی که می‌توانی از این دریای بی‌کران بنوشی، به نوشیدن ادامه بده.