دیوان اشعار - غزلیات

در خلوت و تنهایی به یادِ محبوبِ الهی نشستم تا ببینم تقدیر چه خواهد کرد و مسیرِ ورودِ بیگانگان و دلبستگی‌های دنیوی را بر دلِ خود بستم تا ببینم سرانجام چه خواهد شد.

چون دیدم توان و تدبیرِ خودم برای رسیدن به کمال کافی نیست و در این راه دست‌بسته مانده‌ام، به سوی رحمتِ خداوند دست نیاز گشودم تا ببینم چه پیش خواهد آمد.

در آغازِ خلقت، جرعه‌ای از عشقِ او را چشیدم و هنوز هم از مستیِ آن باده‌ی معنوی سرشارم و نمی‌دانم تقدیر چه برایم رقم خواهد زد.

وقتی فهمیدم که بتِ من در واقع همان «منیّت» و خودخواهیِ من است، با تکیه بر نورِ یقین، این بتِ نفس را در هم شکستم تا ببینم در ادامه چه خواهد شد.

کفر و دلبستگی‌های شیطانی را از میانِ جانم بیرون افکندم و با توبه و اراده‌ای راسخ، کمر به خدمت و بندگیِ خداوند بستم تا ببینم چه پیش می‌آید.

چون دریافتم که هیچ‌کس جز خداوند قادر به انجام کاری نیست، امیدم را از همه چیز و همه کس به جز او قطع کردم تا ببینم سرنوشت چه خواهد کرد.

تک‌تکِ آرزوهای نفسانی را در درونِ جانم سرکوب کردم و این‌گونه توانستم از چنگالِ نفسِ سرکش و وسوسه‌های شیطان رهایی یابم تا ببینم تقدیر چه خواهد شد.

به یک قرص نان ساده بسنده کردم تا از بندِ حرص و طمعِ دنیوی رها شوم و از رنجی که دیگران برای مال‌اندوزی می‌کشند، آسوده گردم تا ببینم چه پیش آید.

در ظاهر کاری انجام دادم اما در باطن دیدم که این کار باعثِ عقب‌ماندگیِ من شده است؛ بنابراین از آن ظاهرگرایی دست کشیدم تا ببینم چه پیش خواهد آمد.

از این همه سخن گفتنِ بدون عمل شرمگین شدم و سکوت کردم تا مثل فیض (تخلص شاعر)، دهانم را ببندم و ببینم پروردگار چه پیش خواهد آورد.