دیوان اشعار - غزلیات

من تلخی دوری و هجران را تحمل می‌کنم تا به آرزوی خود برسم و در راه رسیدن به وصال تو چنان تلاش می‌کنم که تا آخرین لحظه عمرم نیز این کوشش ادامه خواهد داشت.

قلبم را برای تحمل ستم‌های تو آماده کرده‌ام، پس هر چقدر می‌خواهی بر من جفا کن، چرا که من با تمام وجود این سختی‌ها را می‌پذیرم تا به مقصودم که همان وصال توست برسم.

من بذرهای وفاداری را در عمق جانم کاشته‌ام تا حتی پس از مرگم، نشان و عطر خوش وفاداری از تربت من آشکار گردد.

اگر معشوق بی‌وفایی می‌کند، در مقابل، این عاشق است که جوهره اصلی وفاداری است؛ او همچنان بر سر پیمان خود می‌ماند تا از قید و بندهای نفسانی رها شده و به کمال برسد.

من تمام وجودم، شامل جان، دل، سر و تن را وقف تو کرده‌ام و تا زمانی که زنده‌ام، سراپا در خدمت تو باقی خواهم ماند.

هر کس که بخواهد سفری به سوی حقیقت را آغاز کند، باید آمادگی غریب شدن و دور افتادن از خانه و کاشانه و دلبستگی‌های خانوادگی را داشته باشد.

چون هدف از این سفر رسیدن به توست، صد جان هم فدای این دوری و سختی‌های غربت باشد؛ حتی اگر تو بر سر راه من مانع ایجاد کنی، باز هم رسیدن به تو مقصد نهایی است و همان مانع خود راه است.

من (فایض) همواره در محضر تو خوش‌بین هستم؛ چرا که رسیدن به موفقیت در هر کار مهمی، از داشتن حسن‌ظن و باورهای نیک سرچشمه می‌گیرد.