دیوان اشعار - غزلیات

هر دلی که به وادی عشق گام می‌نهد، از قید خودخواهی و منیّت رها می‌شود. من نیز در این مسیر آن‌چنان با تمام وجود تلاش می‌کنم تا لحظه‌ای که جان از تنم خارج شود.

تمام عالم را جست‌وجو کردم و دریافتم که هیچ چیز خوش‌تر و والاتر از عشق نیست. اگر کسی بخواهد از مرحله شک و تردید عبور کند و به یقینِ قلبی برسد، تنها راهش عشق است.

تلخی دوری از تو را همچون زهر می‌نوشم و برای رسیدن به وصالت می‌کوشم. هر فرمان و حکمی که از جانب تو صادر شود، با جان و دل می‌پذیرم تا سرانجام به مراد و مقصود خود برسم.

اگر از شدت عشق جان خود را فدا کنم، شعله‌های آه و سوزم آسمان‌ها را به آتش می‌کشد و اگر در میان باغ و گلستان آهی از سر دلتنگی بکشم، از شدت آن، دود از تمامِ چمن برمی‌خیزد.

اگر آتشِ پنهانیِ عشقی که در دل دارم در روز قیامت آشکار شود، دوزخ از رشک و حسادتِ گرمایِ آن می‌سوزد و دودِ این آتشِ درونی، از درونِ تنم زبانه می‌کشد.

اگر در لحظه‌ی جان دادن و مرگ، چهره‌ی زیبای تو را ببینم، گورِ تاریک من به بهشتی دل‌انگیز بدل می‌شود و نورِ وجود تو از کفن من ساطع می‌گردد.

اگر بوی خوشِ زلف تو سبب شود که جان از قالب تنم بیرون رود، از خاکِ مزار من گل‌های سنبل می‌روید و از بدنم بوی مشک به مشام می‌رسد.

در هر لحظه و هر جا، ستایش و حمدِ تو را بر صفحه دل و هوای اطرافم می‌نگارم و هرگاه که لب به سخن می‌گشایم، شکر و سپاس تو را به جای می‌آورم.

اگر واعظ این اشعارِ پُرشورِ فیض را بر فراز منبر بخواند، از شدتِ آتش و سوزِ این کلمات، آهی پر از سوز و گداز از نهادِ مرد و زنِ حاضر در مجلس برمی‌آید.