دیوان اشعار - غزلیات

جانی که این‌گونه در آتش عشقِ رویِ تو می‌سوزد، شایسته است که چون پروانه‌ای در پیِ شعله باشد؛ دلی که این‌گونه شیفته‌ی جمالِ تو شده، سزاوار است که همچون پروانه عمل کند.

هنگامی که لب بر لبِ تو می‌نهم، جانم از شدت اشتیاق به لب می‌رسد و می‌خواهد از تن پرواز کند؛ چه نوشیدنیِ گوارایی است این وصال، که مانندِ باده‌ای مست‌کننده، پیمانه‌ی عاشقی چنین باید باشد.

گاهی در مقامِ ناسوت (عالمِ خاکی و بشری) مست می‌شوم و گاه در مقامِ لاهوت (عالمِ الهی) غرق می‌شوم؛ زمانی در خمِ شراب هستم و زمانی در دریایِ حقیقت، عاشقیِ مست‌گونه باید این‌چنین باشد.

چشمِ تو مرا مست می‌کند و لبِ لعل‌فامِ تو، عقل و هوش را از سرم می‌برد؛ هر جامِ شرابی که چنین اثری داشته باشد، میخانه‌ای که آن را عرضه می‌کند نیز باید این‌گونه پرشور باشد.

عقلِ سرشار از ساغرِ عشق، مست شد و دل، شیفته و سرگشته‌ی دلبر گردید؛ جسم نیز از خودِ سرگردان و بی‌خبر شد، شیوه‌ی مستیِ عاشقانه این‌گونه است.

زلفِ تو ایمان و دینم را به غارت برد و ابرویِ تو راهِ محرابِ مرا بست؛ حال که من به تو ایمان آورده‌ام، عبادتگاهِ من همین بتخانه (آستانِ تو) است و بتخانه‌ای که این‌چنین زیبا باشد، باید چنین تقدیس شود.

تو که در دلم وطن کردی و در تنِ من جای گرفتی، جانم به فدای تو باد؛ جانانه‌ای که شایسته‌ی عشق باشد باید چنین در تار و پودِ عاشق نفوذ کند.

اگر بخواهی جز دل و جانِ من جایی را برای سکونت انتخاب کنی، من فریاد می‌زنم و ناله سر می‌دهم؛ چرا که عاشقی که ناله و اشتیاقِ «حنانه»‌وار دارد، باید چنین بر حریمِ عشق خود غیرت بورزد.

در آتشِ عشقِ تو، فیض (شاعر) می‌سوزد و با این سوختن می‌سازد؛ تا جایی که جانم را در راهِ تو فدا کنم، چرا که پروانه‌ی واقعی باید چنین در راهِ شعله فداکاری کند.