دیوان اشعار - غزلیات

اگر خداوند از سر لطف مرا ببخشاید و از گناهانم درگذرد، شاید به این دلیل باشد که من به هیچ وجه شایسته و توانایِ به جای آوردنِ حقِ بندگی او نیستم.

هر دلبستگی یا پیوندی که غیر از خداوند برقرار کردم، به شکست و جدایی انجامید؛ چرا که تنها یاد و نامِ حقیقتِ مطلق است که شایسته است در دلِ انسان جای گیرد.

برای کسب توشه و ذخیره‌ای برای جهان آخرت تلاش بسیاری کردم، اما در نهایت هیچ کارِ ارزنده‌ای که حقیقتاً در پیشگاه او به کار آید، از من سر نزد.

دلم از ترسِ اینکه مبادا در روز رستاخیز شرمنده و سرافکنده شوم، حتی یک لحظه هم از عبادت و بندگی دست برنمی‌دارد و آرام نمی‌گیرد.

من در مسیرِ حقیقت و بندگی، آن‌گونه که شایسته و بایسته است گام برنداشته‌ام و هیچ عبادتی که در خورِ درگاهِ او باشد، به جا نیاورده‌ام.

فقط در صورتی ممکن است گناهِ ما «هیچ‌کسان» بخشیده شود که خداوند از روی فضلِ بی‌پایانش ببخشد؛ چرا که از «هیچ» (انسانِ فانی)، جز «هیچ» (عملِ ناچیز) برنمی‌آید.

تمام طول روز را در این اندوه و نگرانی به سر می‌برم که فردا چه پیش خواهد آمد و شبِ آبستنِ حوادث، چه سرنوشتی برای من رقم خواهد زد.

دلِ من از این دنیا گریخته است و هر چه جستجو می‌کند، بهتر از آن محبوبِ ازلی نمی‌یابد؛ و اگر هم گهگاه به غیرِ او برمی‌خورد، دوباره به سوی او بازمی‌گردد.

سخنِ واعظی که پرگویی می‌کند و از حقیقت خالی است، گرهی از کارِ دلم نمی‌گشاید؛ بگو غزلی عاشقانه بخوانند تا جان و دلم به آرامش برسد.