دیوان اشعار - غزلیات

هرکس جمال الهی و حقیقت عشق را درک نکرده، در حقیقت از هیچ‌کدام از مواهب دو عالم بهره‌ای نبرده است و هرکس کلام حقیقت را از تو نشنیده، گویی اصلاً چیزی نشنیده است.

کسی که اندیشه و جانش با شراب عشقِ تو مدهوش و سرمست نشده باشد، اگر صد بار هم حقیقت را با چشم ببیند و با گوش بشنود، باز هم آن را درک نمی‌کند و گویی هیچ ندیده و نشنیده است.

کسی که از سفره پربرکت عشق طعامی نچشیده باشد، از آغاز آفرینش تا پایان دنیا، همواره در رنجِ گرسنگیِ معنوی و تشنگیِ بی‌پایان باقی خواهد ماند.

کسی که از همان لحظه نخستینِ خلقت (ازل)، جرعه‌ای از شراب عشق نوشیده است، تا ابد از رنج و اندوهِ دنیوی و عواقب تلخ آن در امان خواهد ماند.

آن آبِ حیاتی که خضر پیامبر در تاریکی‌ها به دنبالش می‌گشت تا به جاودانگی برسد، در واقع چیزی جز حقیقتِ عشق نبود؛ این حقیقتی است که از عالم غیب به دست ما رسیده است.

اهلِ بصیرت و صاحبانِ دل، در تمام دنیا و آخرت، هیچ کالایی ارزشمندتر از عشق و رنج‌های برخاسته از آن نیافتند و جز این، به چیزی دل نبستند.

کسی که مانند من (فیض) در دریای غمِ عشق غرق شده باشد، نه به دنبال ریاکاری و زهدِ ظاهری است که آن را به کسی بفروشد و نه نیازی دارد که از دیگران زهد و تقوای ظاهری بخرد؛ او در عشقِ حقیقی آزاد است.