دیوان اشعار - غزلیات

دلم به دلیلِ کشمکش‌های مدام میان ترس از عذاب و امید به رحمت الهی، آن‌قدر تپید و بی‌تابی کرد که سرانجام به خون نشست و این غمِ درونی به شکل اشک‌های خونین از چشمانم سرازیر شد.

خداوند که مالکِ حقیقیِ هستی است، همه چیز را با زنجیرِ مشیت و تقدیر بسته است؛ به‌گونه‌ای که بدونِ اراده و اجازه او، هیچ ذره‌ای در جهان نمی‌تواند تکان بخورد.

خداوند تمایل به هر امر نیک و بدی را در وجود من قرار داد، تا زمانی که دلم به اختیارِ خود، به سمتِ گناه متمایل شد و از ترسِ عواقبِ آن، لرزه بر اندامش افتاد.

وقتی چاره‌ای جز تسلیم در برابر قضا و رضایت به تقدیرِ الهی ندارم، چرا باید نافرمانی کنم؟ چرا که عصیان و نارضایتی من، جز افزایشِ رنج و سختی، سودی برایم نخواهد داشت.

هر کار بدی که از من سر می‌زند، مسئولیتش تماماً بر عهده خودِ من است؛ چرا که پروردگارِ من هرگز به بندگانش ظلم نمی‌کند و ستایش تنها شایسته اوست.

ای پروردگار من، گام‌های دلم را بر صراطِ مستقیم استوار بدار تا در هر مرحله از این سلوک، مژده‌ای از نزدیکی و قربِ تو به من برسد.

پیش از آنکه پرنده جانم از قفسِ تن پرواز کند و از این دنیا برود، مرا با مقامِ قرب و نزدیکی به خودت نوازش کن؛ چرا که برای تو که قادرِ مطلق هستی، این امر غیرممکن نیست.

ای دوست، مرا از نعمتِ وصلِ خود ناامید مکن، زیرا خود می‌دانی که در این جهان، به غیر از تو هیچ امید و تکیه‌گاهی ندارم.

ای معشوق، از شرابِ وصلِ خود قدحی لبریز به «فیض» بنوشان تا در سایه مستیِ عشق تو، به زندگیِ جاودانه دست یابد.