دیوان اشعار - غزلیات

ای سالک، آماده باش و بشارت را بپذیر که از جانب دوست پیامی رسیده است؛ این پیام نوید می‌دهد که عید واقعی تو حضور من است و نشانه‌های این جشن و سرور، مانند بوی عود فضا را معطر کرده است.

تصورِ اینکه رسیدن به محبوب محال است را از دلت بیرون کن و به دیوِ ناامیدی راه مده؛ از رسیدن به مقصد غافل مباش، چرا که لحظه ظهور و حضورِ دوست فرا رسیده است.

اگر دلت برای پذیرشِ حضور الهی و نزول فرشتگان آمادگی ندارد، نزد من بیا تا آن را به تو ببخشم یا راهِ کسبِ این آمادگی را نشانت دهم، وگرنه در بازارِ دنیا چنین دلی یافت نمی‌شود که بتوانی آن را بخری.

با وجود اینکه سرنوشتِ هرکس در روز ازل با قلمِ تقدیر نوشته شده است، اما تو همچنان تلاش کن؛ چرا که حقیقتِ رستگاری یا شقاوت، امری است که در علمِ ازلیِ خداوند ثابت و تغییرناپذیر است.

شاید تلاش و کوششِ ما نیز بخشی از همان چیزی باشد که در قلمِ تقدیر نگاشته شده است؛ پس به خاطرِ دانسته‌های ازلی و سعادتِ روز نخست، هرگز ناامید مشو.

بر آستانه رحمتِ خداوند زاری و التماس کن و چشم‌به‌راه باش؛ چرا که هم‌اکنون از جانبِ مکانِ مقدس، نسیمی روحانی وزیدن گرفته است.

آن دلی که جایگاهِ شیاطین و وسوسه‌های نفسانی است، اصلاً دل نیست؛ دلِ حقیقی آن است که بر دروازه‌اش، نگهبانی بیدار و مراقب گماشته شده باشد.

فرشتگان هرگز نمی‌پسندند که دمی از این دل دور شوند، و سپاهیانِ دیو و پلیدی نیز نمی‌گذارند که هیچ خیرِ جدیدی به درونِ آن راه یابد.

درونِ خانه دل که جایگاهِ الهی است، دیو را چه جرأتی است که وارد شود؟ وقتی خداوند از رگِ گردن هم به تو نزدیک‌تر است.

کسی که به واسطه آفرینشی نو و تولدی دوباره، حیاتِ ابدی یافته است، لحظه‌به‌لحظه از جامِ «الست» شرابِ معرفت می‌نوشد.

آن‌کس که با گوشِ جان و هوشمندی، ندای «الست» را شنید و به آن «بلی» گفت، دیگر نیازی به گفتن نیست و باید در برابرِ شکوهِ حقیقت خاموش شود.

کسی که شاهدِ عشق است، از ندای «نحن اقرب» (ما نزدیک‌تریم) سرمست است، اما سپاهیانِ زهد و عبادتِ خشک، از مکانی دور و بی‌خبر از حقیقت، فریاد می‌زنند.

عبارتِ «نحن اقرب» مسیری است که به قربِ الهی می‌رسد، راهی که در آن، شخص می‌تواند نزدیکیِ خداوند را با دیده دل مشاهده کند.

این درکِ عمیق از قربِ الهی، تنها نصیبِ کسی می‌شود که در صبح و شام به عبادت و انابه مشغول است و تنها برای کسی میسر است که از عقاب و وعیدِ خداوند بیمناک است.

به برکتِ فیضِ هدایتِ الهی، عالم هستی را فرا گرفته است، چرا که او راهنمای کسانی است که در بیراهه‌های گمراهیِ دور، سرگردان مانده‌اند.