دیوان اشعار - غزلیات

اگر می‌گویی که ستم و جفای من از حد گذشته است، چنین مگو؛ چرا که وقتی با دیدگانِ عاشقی به آن نگاه می‌کنی، همین ستمِ معشوق در نظرِ عاشق، عینِ عدالت و انصاف جلوه می‌کند.

هر آنچه از تو سر بزند، چه جور و جفا باشد و چه غیر آن، برای من درست و بجاست. اگر تو همیشه مهربان باشی، زیبایی‌ات از آن‌همه رواج و شکوه می‌افتد و دیگر آن جلوه‌گریِ خاص و دلربا را نخواهد داشت.

جور و وفا در کنار یکدیگر خوشایندند، همچنان که مهربانی و بی‌مهری نیز با هم هماهنگ و نیکوست. این ستمِ معشوق، در واقع مصلحتِ زیبایی اوست و اگر این بی‌مهری نباشد، زیبایی دچار تباهی و فساد می‌شود.

آن لطف و مهربانیِ پنهانت را آشکار کن تا من از خود بی‌خود شوم؛ زیرا هنگامی که زیباییِ تو جلوه‌گر می‌شود، شعله‌های عشق در دلِ من فروزان‌تر می‌گردد.

من جز تو کسی را ندارم و تنها تویی که مونس و همدمِ منی. هرگاه اندوهی به دلم راه یابد، با یادِ تو دوباره دلم شاد و آرام می‌شود.

تو تمامِ دارایی و بساطِ زندگیِ منی و همچون نسیمِ صبحگاهی، پیام‌آورِ شادمانی برای منی. دلِ من که چون غنچه‌ای بسته بود، تنها با عطرِ حضور و یادِ تو باز می‌شود.

هنگامی که به یادِ تو می‌افتم، از خود بی‌خبر می‌شوم و تمامِ تعلقاتِ دنیوی و خویشتنِ خود را فراموش می‌کنم. در آن لحظه از فقرِ خویش رها شده و به درکِ حقایق و معنای هستی می‌رسم.