دیوان اشعار - غزلیات

اگر معشوق حقیقی با ما دمساز و آشنا شود، چه اتفاق فرخنده‌ای رخ خواهد داد؛ همچنین اگر سرنوشت و بخت نیز با ما یار و همراه گردد، به چه سعادت و کامیابی عظیمی دست خواهیم یافت.

اگر از خُم‌خانه‌ی هستی که در آن شرابِ معرفت و وصالِ او جاری است، تنها قطره‌ای نصیب و سهم ما گردد، چه خوشبختی و سرمستیِ معنوی نصیبمان خواهد شد.

ای جانِ من، اگر نگاهِ پر کرشمه و دلفریب تو، داروی دردِ دلِ خسته‌ی من شود و اندوهم را برطرف سازد، چه حالی به من دست خواهد داد.

اگر بتوانم لحظه‌ای کوتاه با تو هم‌نفس شوم و در جوار تو قرار گیرم، تا دلم از بندِ غم و اندوه رها و گشاده شود، چه شکوهی خواهد داشت.

در راهِ رسیدن به کسی چون تو که غمخوارِ دل‌های دردمند هستی، اگر جان و دلم را فدا کنم و از وجودم بگذرم، چه اتفاقی خواهد افتاد (این فداکاری عینِ کامیابی است).

روحِ من که پرنده‌ای از عالمِ قدس و ملکوت است، اگر از قفسِ تنِ مادی رهایی یابد و به اصل خود بازگردد، چه رهایی و آزادیِ باشکوهی خواهد بود.

از آنجا که حجاب و مانعِ اصلیِ میان من و حقیقت، خودِ من و هویتِ فردی‌ام است، اگر از این «خودیت» و خودپرستی رها شوم و از آن جدا گردم، چه وصالی رخ خواهد داد.

اگر این سبوی وجودِ کوچکِ من در دریای بی‌پایانِ هستیِ تو بشکند و ذوب شود، چه غرق شدنِ مبارکی است که به اتصال با دریای بیکرانِ الهی ختم می‌شود.

اگر «فیض» (تخلص شاعر) از تعلقاتِ هر دو جهانِ مادی و معنوی بیگانه شود و تنها با تو انس و الفت بگیرد، چه جایگاهِ رفیع و دمسازیِ ویژه‌ای خواهد داشت.