دیوان اشعار - غزلیات

تمامِ هستی و دلم را وقفِ مهرِ او کردم تا تنها از آنِ من باشد؛ از همه تعلقاتِ این جهان و آن جهان دست کشیدم و خود را از بیگانگان جدا ساختم تا تنها او محرم و آشنای من باشد.

مهرِ او را در جانم می‌کاشتم به امیدِ آنکه روزی ثمره‌اش مهر و وفا باشد؛ دردهایِ برخاسته از عشقش را در دل نگه می‌داشتم به این امید که روزی همین دردها مرهم و درمانِ جانم شوند.

ابتدا تصور می‌کردم او سراپا مهر و وفاست؛ هرگز به ذهنم خطور نمی‌کرد که این شخصِ بی‌وفا، روزی مایه ظلم و ستم بر من شود.

آن معشوقِ بلندبالا را با ناز و نوازش پروراندم و مراقبت کردم به امید آنکه شبی او را در آغوش بگیرم؛ هرگز گمان نمی‌بردم که او روزی به بلای جان من بدل شود.

با خودم می‌گفتم او هرگز کسی غیر از من را برای همراهی انتخاب نخواهد کرد؛ اصلاً به فکرم نمی‌رسید که روزی رقیبی پیدا شود و جای مرا نزد او بگیرد.

در دلم خارِ غمِ او را کاشتم به امید آنکه گلِ شادی از آن بروید؛ هرگز به خاطرم نمی‌رسید که این خارها روزی تکثیر شوند و غمِ مرا افزون‌تر کنند.

به او گفتم شاید «فیض» بتواند در خدمت تو کمر همت ببندد؛ معشوق پاسخ داد که او تنها زمانی می‌تواند مایه افتخار و بزرگی شود که همچون خاکِ پای من، در برابر من فروتن و کوچک شود.