دیوان اشعار - غزلیات

چهره‌ات را نمایان کن تا جان و روحم همچون فصل بهار، سرشار از طراوت و تازگی شود؛ موهایت را پریشان کن تا تاریکیِ شبِ تنهاییِ قلبم، به روشناییِ روز بدل گردد.

زیبایی چهره‌ات آن‌قدر وسیع و خیره‌کننده است که با یک نگاه نمی‌توان آن را به تمامی دید؛ حتی اگر کسی چندین چشم هم داشته باشد، باز هم توان دیدنِ تمام این زیبایی را ندارد.

حداقل بخشی از زیبایی‌ات را، چون ستاره‌ای کوچک یا هلال ماه، بر من نمایان کن؛ چرا که اگر تمام رخ خود را بنمایی، ماه کامل از شرم خجالت می‌کشد و خورشید در برابر تو حقیر و بی‌مقدار می‌شود.

من با قبولِ خطر مرگ و نثارِ جان، خواهانِ دیدارِ تو هستم؛ بگو کدام راه برای رسیدن به تو بهتر است تا آن را برگزینم؟

جانی که در تن دارم، تنها متعلق به دوست است و برای اوست؛ من در مسیر عشقِ او گام می‌نهم تا جایی که جسمم فرسوده و همچون غبار در راه او ناپدید شود.

بیا و نزد من باش تا اندوه شب‌های دوری‌ات را برایت شرح دهم؛ زیرا اگر این غم در سینه حبس بماند و بازگو نشود، صدچندان می‌گردد.

به نزد من بیا و تک‌تکِ دردهای قلبم را بشنو؛ وقتی تو گوشِ جان به سخن من می‌سپاری، این دردها برایم شیرین و آرامش‌بخش می‌شوند.

هرگاه لحظه‌ای از سرِ شادی می‌گذرد، از ترسِ چشم‌زخم و هجومِ دوباره غم، آیه «و إن یکاد» را از شش جهت می‌خوانم تا مبادا اندوهی دیگر بر من چیره شود.

من و غم با هم دشمنی دیرینه داریم؛ نگرانم که کشمکشِ میانِ ما از یک کشمکشِ ساده، به نبردی همیشگی و تمام‌عیار بدل شود.

اگر بخواهم غمِ دوری تو را با کلمات توصیف کنم، از شدتِ آتشِ درونم، واژه‌ها نیز به شعله تبدیل شده و هر نفسم به شراره‌ای سوزان بدل می‌شود.

حتی وقتی جان از تنم بیرون می‌رود، قلبم همچنان از سوزِ فراق در عذاب است؛ انگار که در خانه‌ی تنِ مرده‌ی من، شمعِ غم، مزارِ مرا روشن نگه می‌دارد.

ای فیض، به نزدِ دوست برو و دردهایم را یک‌به‌یک برای او برشمُر؛ اگر این غم‌ها بیان و شمرده نشوند، همچون سیلی خروشان، بی‌شمار و طاقت‌فرسا می‌گردند.