دیوان اشعار - غزلیات

چه لحظه شکوهمند و دلپذیری است آن صبح که دیدگانم به جمال بی‌مثال تو روشن شود، یا آن شب قدر مقدسی که در حریمِ وصلِ تو، مأمن و پناهگاهی بیابم.

ای جانِ من، دیگر توانِ دوری و صبر کردن در بیرون از درگاهت را ندارم؛ همچون حلقه‌ِ در، به این آستانه چنگ می‌زنم و بر آن می‌کوبم تا سرانجام درِ وصال به رویم گشوده شود.

همین امروز شربتِ وصال را در کامِ جانم بریز و مرا سیراب کن، چرا که شکیبایی و آرامشم به پایان رسیده و تابِ انتظار تا فردا را ندارم.

من با تکیه بر توانایی‌های خودم هرگز نمی‌توانم راه به سوی آن جایگاهِ بلندِ تو ببرم؛ مگر اینکه لطف و عنایتِ بی‌دریغِ تو شاملِ حالم شود و راه را برایم هموار کند.

اگر غبارِ راهِ اولیای الهی را سرمه چشمم کنم، چشمانِ دلم بینا می‌شود و مسیرِ رسیدن به مقصد را در این طریقِ دشوار به درستی تشخیص می‌دهم.

اگر در این مسیرِ سلوک ناچار باشم به دلِ آتش بزنم، بی‌درنگ می‌روم؛ چرا که ایمان دارم همچون ماجرای ابراهیم، آن آتشِ سوزان به گلستانِ آرامش تبدیل خواهد شد.

اگر خردِ انسان (موسیِ جان) بتواند نفسِ سرکش (فرعون) را به بند کشد و مهار کند، چشمه‌های حکمت و معرفت حتی از دلِ سخت و سنگینِ آن نفسِ سرکش می‌جوشد و آشکار می‌شود.

همچون عیسی مسیح بر روی زمینِ خاکی، بدونِ دلبستگی و تعلقِ خاطر زندگی کن، تا روحِ تو از قیدِ ماده رها شده و به آسمان‌های بلندِ معرفت صعود کند.

اگر عنانِ اختیارِ خویش را به دستِ نفسِ اماره بسپاری، آن نفس تو را همچون طعمه‌ای می‌بلعد و خود به اژدهایی خطرناک برای نابودی‌ات تبدیل می‌شود.

اگر به خاطرِ خواهش‌های دنیوی دچارِ خشم شوی، نفسِ فرعون‌صفتِ تو در میانِ آتشِ فتنه و دریای غضب گرفتار شده و غرق می‌شود.

ای فیض، اگر می‌خواهی در بزمِ وصالِ دوست جایگاهی داشته باشی، باید با اقتدار و مردانگی گام در جای پایِ سالکانِ راستینِ این راه بگذاری.