دیوان اشعار - غزلیات

من امروز به درگاهِ او می‌کوبم تا شاید گره از کارم بگشاید؛ اگر تو، ای زاهد، صبر و شکیبایی داری، خود دانی که تا فردا منتظر بمانی.

من همچون پروانه، خویش را به شعله‌ی شمعِ رخسارِ او می‌زنم تا در آتشِ زیبایی‌اش بسوزم و به مقامِ فنا برسم؛ تا جایی که دیگر «منی» باقی نماند و تنها او (خدا) باقی بماند.

اشک‌های من عاقبت مرا به درگاهِ دوست خواهد رساند؛ همان‌طور که قطره‌های کوچکِ آب، سرانجام گرد هم می‌آیند و رود یا دریایی بزرگ را شکل می‌دهند.

اگر پرتویی از نورِ چهره‌ات بر زمین بتابد، آن‌چنان درخشندگی و جلال دارد که از آسمانِ هفتم (عرشِ برین) نیز می‌گذرد و جایگاهِ خود را فراتر از عالمِ مادی می‌یابد.

اگر آن زلفِ سیاه را از رویِ خورشیدمانندت کنار بزنی، فروغِ نورِ صورتت چنان ساطع می‌شود که تمامِ نشانه‌های دنیا و مافیها، در برابرِ آن ناچیز و هیچ می‌شود.

اگر بادِ صبا نسیمی از عطرِ گیسویِ مشکینِ تو بیاورد، تمامِ عاشقانِ دل‌باخته، بند‌بندِ وجودشان از شور و شیدایی به هم می‌ریزد.

اگر در میدانِ عشق، دست به چوگانِ بازی بزنی، بلافاصله هزاران سرِ عاشق همچون گوی به سویت می‌آیند تا جانِ خود را فدایت کنند.

وقتی تیغِ قهر و غضبت را از غلافِ مهربانی بیرون می‌کشی، عاشقان برای پیشی گرفتن از یکدیگر در میدانِ فدا شدن، غوغایی به پا می‌کنند.

اگر چشمِ مست و خمارِ تو نگاهی به گلزارِ نرگس بیندازد، دیدگانِ بی‌فروغِ گل‌های نرگس نیز از برکتِ آن نگاه، بینا و درخشان می‌شوند.

آیا کسی می‌تواند در وجودِ چنین معشوقی شک کند؟ دهانی که آن‌قدر کوچک است که گویی وجود ندارد، اگر با کلامی گشوده شود، هستیِ تو را به اثبات می‌رساند.

ای ناصح و اندرزگو، مرا به خاطرِ این رسوایی و شیدایی سرزنش مکن؛ چرا که هر کس طعمِ عشق را چشید، عاقبت به دانایی و بینشِ حقیقی می‌رسد.

ای فیض، سرانجام در این معامله‌ی عشق، جانت را خواهی داد؛ آری، حقیقت همین است که اهلِ دل و عارفان، در این بازارِ سودا، سر و جان خود را فدا می‌کنند.