دیوان اشعار - غزلیات

ای طبیب، خود را به زحمت نینداز؛ چرا که این تب و بیماری من از جنس تب‌های جسمانی نیست و با دارو درمان نمی‌شود. تنها شربت شفابخش برای این درد، بوسه‌ای از لب‌های آن محبوب است و جز آن، راه علاجی وجود ندارد.

از وقتی که آن محبوبِ ماه‌رو، پرتوِ عشق و محبتش را در دل من افکنده است، گرمای آن عشق در جانم مانده و به هیچ روی آرام نمی‌گیرد.

بیماری عشق درمانی ندارد مگر اینکه به وصال محبوب برسی. ناله کردن و یا رب گفتن‌های معمولی نیز این دردِ خاصِ درونی را ساکت نمی‌کند.

تا کِی باید در حسرتِ دوری بنشینم و منتظرِ رسیدنِ لحظه‌ی دیدار باشم؟ روزِ وصال که هیچ‌گاه فرا نمی‌رسد و شبِ هجران هم گویی پایانی ندارد.

این دل تا چه اندازه می‌تواند سنگینیِ غمِ فراق و دوری را تاب بیاورد؟ شگفتا از این جانِ سخت و مقاومِ من که با وجودِ این همه رنج، همچنان در قالبِ تن باقی مانده و حاضر نیست پرواز کند و بمیرد.

ای ساقی، نزدیک بیا و لبِ جام را بر لب من بگذار؛ چرا که مستی و خماریِ این دوری و بی‌قراری، جز با نوشیدنِ جامِ لبریز از شرابِ دیدار، از بین نمی‌رود.

عشق ورزیدن به زیبارویان، پلی برای رسیدن به عشقِ خداوند است، اما افسوس که بسیاری از ما در این مسیر متوقف می‌شویم و فیضِ الهی از این واسطه فراتر نمی‌رود تا به مقصدِ اصلی برسد.