دیوان اشعار - غزلیات

ذهنِ آشفته و بی‌قرارِ انسان پیوسته در پی پاسخ به این پرسش‌های بنیادین است که از کجا آمده و به کجا خواهد رفت؛ اما این تکاپویِ ذهنی بیشتر برخاسته از اضطرابِ بیهوده است تا معرفت و شناخت.

حتی کسی که در نظرِ مردم، عاقل و دنیا‌دیده است نیز در باطن، تنها در بندِ سود و زیان‌های مادی و خیالاتِ زودگذر گرفتار است و فکر و ذکرش مشغولِ این داد و ستدهای بی‌حاصل است.

انسانِ سرگشته همواره میان تضادها و سختی‌های زندگی (مانند آتش و آب که کنایه از ناملایماتِ متناقض است) در حرکت است و در این میان، بی‌هدف و پریشان‌خاطر روزگار می‌گذراند و عاقبتِ کارش به خاکستر می‌گراید.

انسانِ غافل، بی‌آنکه به سرانجامِ کار بیندیشد و از گذشته درس بگیرد، ندانسته و ناخواسته و بدون هیچ ترسی خود را در مهلکه‌ها و گرفتاری‌ها می‌افکند.

ای صاحب‌خانه (ای انسان)، بیدار شو و یار و یاورِ حقیقیِ خود را دریاب؛ چرا که زندگی در این دنیایِ فانی، به بازارِ بی‌سودی بدل شده که تمامِ حرفِ آن، تنها سوداگری و کسبِ نفع‌های زودگذر است.

اما آن انسانِ غافل که از حقیقت بی‌خبر است، در این معامله‌ی عمر، زیان‌کار است؛ چرا که زمان می‌گذرد و او بی هیچ دستاوردِ معنوی، در نهایتِ سرافکندگی و خسران از این دنیا رخت برمی‌بندد.

دیروز که گذشت و امروز هم در چشم‌برهم‌زدنی سپری می‌شود؛ معلوم نیست که آیا فردا فرصتی برای زیستن و رسیدنِ جان به مقصودِ اصلی خواهیم داشت یا خیر.

باید قدرِ هر لحظه از زندگی و هر نَفَس را دانست و از آن مراقبت کرد، چرا که هر دمی که فرو می‌رود، بخشی از سرمایه گران‌بهای وجود ماست که برای همیشه از دست می‌رود.

جانِ خود را با پیوند به دوست (معشوق ازلی) همواره تازه و زنده نگه می‌داشتم؛ وگرنه جانِ تهی از عشق و حقیقت، پیش از مرگِ جسمانی، در این دنیا تباه شده و مرده است.

از آنجا که گوش‌های حقیقت‌جو بسته است، ای فیضا (تخلص شاعر) دم فروبند و سخن مگو، زیرا این پندها و سخنانِ حکیمانه تو در گوشِ جانِ مردمانِ غافل، خریدار و جایگاهی ندارد.