دیوان اشعار - غزلیات

نگاهی به حال و هوای آدم‌های هوس‌باز بینداز که چگونه درگیر جنجال و خودنمایی هستند؛ در حالی که محبوب حقیقی در قلب ما ساکن است و ما در پی یافتن او، راهی دور و دراز را می‌پوییم.

در ذهن خود به ناله‌ی عاشقان، همچون صدای زنگ کاروان گوش فرا ده؛ بنگر که قافله‌ی خیالات آنان به سوی جایگاه اصلی، یعنی قلب، در حرکت است.

هرکس جان خود را با عشق پیوند زد، از دنیای مادی (خاکدان) رها شد؛ اما زاهدی که دلی مرده دارد، در مسیر زندگی‌اش تنها از یک گور (دنیای سرد) به گور دیگری منتقل می‌شود.

کسی که از عشق حیات یافته، به زندگی ابدی دست پیدا کرده است؛ بنابراین او هرگز نمی‌میرد و حتی اگر مرگ جسمانی را تجربه کند، باز هم در گور خود زنده و پویاست.

نه، من در اشتباه نیستم؛ مگر نه اینکه عاشق همچون موسی که در پی نور حق بود به سمت طور شتافت، او نیز به سوی جایگاه تجلی الهی (طور) روان است؟

کسی که لذت عاشقی را نچشیده، در واقع چیزی به دست نیاورده است؛ حتی اگر تمام عمرش را در بهشت و در کنار حوریان سپری کند، باز هم بهره‌ای از حقیقت نبرده است.

دل‌های پخته و دیده‌دیده در راه عشق، به سوی حق در حرکت‌اند؛ اما دل‌های زاهدان خام و بی‌تجربه، تنها با صبوریِ بیهوده و خشک در جا می‌زنند.

آتش عشق است که انسان را پخته و آبرومند و سرافراز می‌کند؛ و اگر کسی خام و بی‌حس است، این آتش او را به سختیِ تنور فرا می‌خواند تا پخته شود.

در هر گردشِ فلک، باده و مستیِ خاصی وجود دارد، اما کسی که مستِ عشق نباشد، لاجرم به مستیِ غرور و خودپسندی گرفتار می‌شود.

هنگامی که فیض دلش را به عشق سپرد، بر غم و اندوه غلبه کرد و شادمان شد؛ اکنون او با این شادیِ درونی، دوباره به سوی سرچشمه‌ی سرور و شادی مطلق بازمی‌گردد.