دیوان اشعار - غزلیات

عید فرارسیده است و هرکسی به اشتباه دل‌بسته کسی شده است؛ اما ما خود را داریم و در جهانِ درونِ خویش، خانه و دلدارِ خود را یافته‌ایم.

ما در حال گفت‌وگو با خود و جست‌وجو در اعماق روحمان هستیم؛ ما همان عاشقانِ بی‌دلی هستیم که دلدارِ حقیقی خود را در وجود خویش می‌جوییم.

ما کسانی هستیم که خودِ حقیقی‌مان را گم کرده‌ایم و با این حال از دیگر مردمان در این مسیر پیش‌تریم؛ پس ابتدا از ما درسِ رهایی بیاموز و سپس به کارهای دنیوی بپرداز.

اگر گفتی که رهایی از منیت و خودپرستی کار دشواری است، باید بدانی که راه حل آن ساده است: دیگر خود را نبین و به جای آن فقط خدا را بنگر، آن‌گاه این کارِ دشوار برایت آسان خواهد شد.

به اتکای خودت برای خودت جایگاهی ساخته‌ای و خودت را کسی پنداشتی؛ اما بدان که «کس» و موجود حقیقی فقط او (خدا)ست. تا زمانی که خود را کسی می‌پنداری، از این توهم و خیالاتِ بیهوده دست بردار.

برای دل، منیت باری سنگین است و برای جان، خودپرستی عاری بزرگ؛ ما کسانی هستیم که از این «خودی» رها شده‌ایم و از این بار و ننگِ آن آزادیم.

ما هرگز بر دوش کسی بار نمی‌شویم، بلکه بارِ دیگران را نیز به دوش می‌کشیم؛ ما حتی بارِ هر دو عالم را همراه با بارِ خویش بر دوش داریم (و از آن خسته نمی‌شویم).

در عید نوروز، هرکسی به دنبالِ خوشی و ساز و آواز است، در حالی که ما با فیضِ الهی و در شب‌های تاریک، با ناله‌هایِ زارِ خود مشغولِ راز و نیاز هستیم.