دیوان اشعار - غزلیات

اگر غم و اندوهی که بر جان من است از عشق تو باشد، تحمل آن (زار بودن) ارزشمند است؛ همان‌گونه که اگر عزت و آبرویم در گروِ تو باشد، حتی اگر در نظر مردم خوار شوم، برایم مایه افتخار است.

در بازارِ پرهیاهوی جهان، هیچ متاعی به ارزشمندیِ دردِ عشق تو نیست؛ از این رو، با اینکه مردم در این بازار به دنبالِ کالاهای دنیوی هستند، من خریدارِ غمِ تو خواهم بود.

اگر عافیت و سلامتِ ظاهری، به معنایِ دست و پنجه نرم کردن با دنیایِ دون است، پس شکرِ بیماریِ عشقِ تو را که بسیار برتر است، باید به جای آورد.

اگر تنها ذرّه‌ای از مِهر و عشقِ تو به جان و دل آدمی راه یابد، او می‌تواند به مقامی برسد که نورِ هدایت را در هر دو جهان توزیع کند.

اگر آدمی تنها یک لحظه بوی خوشِ زلفِ تاب‌دارِ تو را استشمام کند، چنان سرمست می‌شود که تا ابد می‌تواند عطرفروشِ معنویت برای هر دو جهان باشد.

در میکده‌ی لطفِ تو می‌توان از خود بی‌خود شد و فارغ از خویش زیست، و در میدانِ قهرِ تو نیز می‌توان به مقامِ هشیاری و مراقبت دست یافت.

در جایگاهِ قهرِ تو مجالِ کوچک‌ترین خطایی نیست و باید در کمالِ ادب بود، اما در درگاهِ عفو و بخششِ تو می‌توان امیدوارانه اعتراف به خطا کرد.

اگر به باغِ تماشای جمالِ تو راه نیابم، همین‌قدر که پشتِ دیوارِ این حسرت بنشینم و در تمنای دیدار تو باشم، برای من کافی است.

اگر چهره‌ی زیبای تو در خواب بر عاشقان نمایان شود، محال است که آن عاشق دیگر بتواند با شوقِ دیدارِ تو در بیداری آرام گیرد (چرا که خوابِ دیدار از بیداری حقیقی‌تر است).

زمانی که تو، ای معشوق، دستِ «ناصر»ِ مستان را از بندِ خودخواهی رها کردی، او می‌تواند همچون منصور (حلاج) به مقامِ شهود برسد و بر دارِ عشق قرار گیرد.

ای فیض، پیوسته در طلبِ حق باش؛ چرا که نفسِ طلب کردن، خود پیوند با معشوق است و حتی اگر گمان کنی این طلب بی‌فایده است، همین که در مقامِ جست‌وجوگری هستی، سعادتی است.