دیوان اشعار - غزلیات

تا چه زمانی می‌توان اسیرِ بندهایِ عقل و منطقِ خشک بود؟ تا کی می‌توان بدون بهره‌مندی از پروازِ شورانگیزِ جنون، در این عالم درجا زد و پروازی نکرد؟

تا چه مدتی می‌توان در میان کسانی زندگی کرد که از حقیقت بی‌خبرند و چشمِ بصیرت ندارند؟ همنشینی با گروهی که در برابرِ معارفِ بلند، کور و کر هستند، تا به کی رواست؟

اگر به دلیلِ دوری یا ناتوانی، چشمِ ما به تماشایِ زیباییِ جمالِ تو نمی‌افتد، دست‌کم با اندوهِ حسرتِ دیدارِ تو می‌توان خشنود بود، چرا که این حسرت نیز مرتبه‌ای از حضور است.

اگر دستِ ما به زلفِ پیچ‌درپیچِ تو نمی‌رسد، راهی دیگر وجود دارد: می‌توان چنان در عشقِ تو فانی شد که همچون تارِ مویی، خود را به بندِ آن زلف سپرد و اسیرِ آن گشت.

در سایه عشقِ تو، هر ناممکنی ممکن می‌شود؛ دیوانه می‌تواند با لطفِ تو به مقامِ خردمندی برسد و خردمند نیز در راهِ تو شوریدگی پیشه کند (عشق، جایگاهِ عقل و دیوانگی را دگرگون می‌کند).

ما پرندگانِ عالمِ قدس و ملکوت هستیم و از خلوتگاهِ انس با حق آمده‌ایم؛ دیگر تا کی باید در این قفسِ کهنه و تنگِ تن و دنیایِ مادی محبوس باشیم؟

مایه شرمساری است که انسان عمرش را صرفِ بندگیِ هوی و هوسِ خود کند، در حالی که مقامِ رفیعِ روحِ آدمی آن است که خداوندگارِ خود و عالمِ خویش باشد.

ای فیض! اگر موهبتِ جنونِ عشق، نصیبِ حالِ تو شود، آن‌گاه با وجودِ تمامِ عیب‌هایی که ظاهربینان به تو نسبت می‌دهند، در باطن سرشار از کمال و هنر خواهی بود.

در میانِ موج‌های خروشانِ دریایِ غمِ عشقِ او، می‌توان به آرامشِ حقیقی رسید و با وجودِ تلاطمِ شوریدگی و سودایِ او، به کمالِ خردمندی دست یافت.