دیوان اشعار - غزلیات

اگر دلِ عالمِ وجود، زیبایی و جمالِ تو را مشاهده کند، دیگر هیچ رنج و سختی برایش معنا نخواهد داشت؛ چرا که اگر کسی به عالمِ عقل و آگاهیِ راستین قدم بگذارد، به جای رنج، صدگونه عیش و سرور نصیبش خواهد شد.

در آن ساحتِ خردمندی و حقیقت، هر کس که چشمِ باطنش باز شد و به درکِ حقایق نائل گشت، گل‌های شادی می‌چیند و اسرار شگفت‌انگیز هستی را به چشمِ جان می‌بیند.

اگر انسان از ساحتِ عقلِ جزئی به سمت و سویِ دریای عشق حرکت کند، در جلوه‌گریِ هر مخلوقی، جمال و رخسارِ خالق (رب) را مشاهده خواهد کرد.

آیات کتاب خدا را همگان می‌خوانند، اما یکی صورتِ ظاهری را می‌بیند و دیگری حقیقتِ آن را می‌فهمد؛ آنکه به کنه مطلب می‌رسد لذتِ حقیقی (لب) را می‌چشد و آنکه غافل است تنها به ظاهرِ کلمات (صورتِ لب) بسنده می‌کند.

فرد دانا و آگاه مانند کسی است که در روز روشن به تماشای زیبایی‌ها می‌نشیند، اما آن خواننده‌ی بی‌دانش که حقیقت را نمی‌فهمد، مانند کسی است که در تاریکی شب به دنبال تماشای زیبایی‌هاست.

همان‌طور که برای رسیدن به شادی و طربِ حقیقی، طلبِ اسرار می‌کنی، باید با خلوص نیت قدم برداری؛ اگر چنین نکنی، خداوند اجری به تو نخواهد داد، مگر آنکه صدق و راستی در طلبِ تو را مشاهده کند.

در این مسیرِ پرنعمتِ معنوی، به رنج و سختی‌های ظاهری تن بده و از آن‌ها نهراس؛ تمامِ همتِ خود را صرفِ تربیتِ روح و جان کن، حتی اگر جسمِ تو در این راه رنج‌های فراوانی ببیند.

عارفِ حقیقی که در این دنیا به خاطرِ دوری از جاه و مقام، گمنام و ناکام به نظر می‌رسد، در درگاهِ الهی به چنان جایگاهی می‌رسد که نام و القابِ بسیاری برای او ثبت می‌شود و به معروفیتِ حقیقی می‌رسد.

اگر حاجی در مسیرِ زیارت رنجی می‌کشد، در عوض صدها گنجِ معنوی به دست می‌آورد؛ پس اگر در این راه سختی‌هایی ببیند (که گویی غارتگرانی بر سر راه اویند)، این رنج در برابر دستاوردش بسیار ناچیز و آسان است.

اگر سالکِ راهِ حق (فیض) از هرچه که از جانبِ خداوند برایش پیش می‌آید راضی و خشنود باشد، خداوند نیز از او راضی خواهد شد و او پاداشِ ادب و بندگی‌اش را دریافت خواهد کرد.