دیوان اشعار - غزلیات

اگر جلوه و پرتوِ وجودِ محبوبِ حقیقی بر قلبِ مؤمن بتابد، آن‌چنان نورِ وحدت در دل ظاهر می‌شود که تفاوتِ ظاهریِ میانِ کفر و ایمان از میان برداشته شده و هر دو در نظرِ عارف یکسان جلوه می‌کنند.

عارفانی که از شرابِ معرفت و عشقِ الهی مست می‌شوند، دیگر تواناییِ نگهداریِ رازهای ربانی را ندارند و شورِ درونی‌شان آن‌ها را وادار به فاش کردنِ اسرار می‌کند.

محبوبِ حقیقی در هر لحظه، جانِ تازه‌ای به عاشقان می‌بخشد و آنان نیز به شکرانه‌ی این حیاتِ تازه، دوباره همان جان را در راهِ معشوق فدا می‌کنند.

اگر زاهدان بتوانند از تعلقاتِ خشکِ خود به بهشتِ موعود در جهانِ دیگر بگذرند، همین دنیایِ فانی را برای خود به باغِ بهشتِ جاویدان تبدیل می‌کنند.

اگر عابدانِ خشک‌مغز نیز برای رسیدن به جانان، از جان و تعلقاتِ خود بگذرند، آنگاه می‌توانند لذت‌های حقیقی و نقدِ وصالِ معشوق را در همین دنیا تجربه کنند.

اگر اهلِ دنیا نگاهِ خود را از صورت و ظواهرِ فریبنده بردارند و به باطنِ هستی بنگرند، لذت و عیشِ خود را از ناپایداری به صفا و جاودانگی می‌رسانند.

اگر عاقلانِ دنیوی از قیدِ نام و ننگ و آبروهای ظاهری رها شوند، دردِ درونی‌شان که همان سرگشتگی است، توسطِ عاشقانِ حقیقی درمان خواهد شد.

اگر مریدان و شاگردانِ راهِ حقیقت، پند و توصیه‌های استادانِ راه را با گوشِ جان بشنوند و به کار ببندند، مسیرِ دشوارِ عرفان برایشان هموار و آسان می‌شود.

اگر کسانی که به سرمنزلِ مقصود رسیده‌اند، بخواهند اسرارِ راه را به صراحت بازگو کنند، ممکن است سالکانِ مبتدی را دچارِ سردرگمی کنند، زیرا حقیقتِ راه گفتنی نیست.

آنچه حکیمان و فیلسوفان با استفاده از منطق و استدلالِ ذهنی به آن دست می‌یابند، عاشقان با تکیه بر الهام و لطفِ بی‌پایانِ معشوق به سادگی به دست می‌آورند.