دیوان اشعار - غزلیات

چه خوش‌اقبال‌اند آن عاشقانی که در راه عشق جان باخته‌اند، زمانی که از سوی معشوق فراخوانده می‌شوند تا وعده‌های دیدار و وفا، به حقیقت بپیوندد.

آن لحظه که معشوق با خطابِ «ای کشتگان من» عاشقان را مخاطب قرار می‌دهد، لذت و شوری در وجودِ آنان پدید می‌آید که شرحِ آن از توانِ بیان خارج است.

عاشقان از شدتِ شوقِ دیدار، به رقص و شور و وجد در می‌آیند و جامه هستی و تنِ خاکی خود را مانند قبایی می‌درند تا از قیدِ جسم رها شوند.

آن زمان که معشوق از حالِ عاشقِ دردمندِ خود پرس‌وجو می‌کند، همین توجه و پرسشِ او، مرهمی است که تمامِ دردهای عاشق را یک‌به‌یک مداوا می‌کند.

عاشقان چنان در راهِ دوست بی‌قرارند که اگر سرِ خود را نیز به پای او بیفکنند، باز هم راضی نمی‌شوند و همواره مشتاق‌اند که هر لحظه جانِ خود را تقدیم کنند.

اگر عاشقان دوباره ندایِ «أَلَستُ بِرَبِّکُم» (آیا من پروردگار شما نیستم) را از معشوق بشنوند، چنان از خود بی‌خود می‌شوند که تا روزِ قیامت، مدام در حالِ پاسخ دادنِ «بَلی» (آری) خواهند بود.

اگر عاشق چنان غرق در فیضِ الهی شود که به مقامِ «محو در دوست» برسد و در این حال به نماز بایستد، چنان شکوهی می‌یابد که فرشتگانِ مقربِ درگاهِ الهی به او اقتدا خواهند کرد.