دیوان اشعار - غزلیات

غمزه و نگاه‌های فریبنده تو همچون سحری است که دل را مسحور می‌کند و در عین حال به جانِ آدمی حلاوت می‌بخشد؛ لب‌ها و دهان تو حتی بدون گفتن کلمه‌ای، زیبایی و شکوه صورتت را به بهترین شکل توصیف می‌کنند.

زیبایی و صورت تو آن‌چنان با کمال و بی‌نقص است که گویی دیگر زیبایی‌ها در برابرش هیچ‌اند و جلوه‌گری تو، کمالِ موجود در دیگران را از آن‌ها سلب می‌کند و آن‌ها را در برابر تو ناقص جلوه می‌دهد.

با وجود چنین حسن و دلبریِ خیره‌کننده‌ای، چگونه می‌توان چشم از تو فرو بست؟ زاهدِ کوته‌بین که زیباییِ دل‌ربای تو را نمی‌بیند، بیهوده در برابر این عشق مقاومت کرده و با خویشتنِ خویش به ستیز برمی‌خیزد.

چگونه می‌توان دل را از چهره و گیسوی دلبران جدا کرد، در حالی که این زیبایی، تجلی قدرتِ خالقی است که زیبایی را می‌آفریند و این‌گونه هنرنماییِ خود را در صورتِ معشوق به نمایش می‌گذارد.

تو خود از زیباییِ خیره‌کننده خویش بی‌خبری، وگرنه چنان شیفته خود می‌شدی که از خویشتنِ خود بیخود می‌گشتی؛ این ناز و کرشمه‌های تو در واقع از خودت نیست و نیرویی دیگر (خداوند) است که در وجود تو غنج و دلال می‌کند.

هر که از کنار تو بگذرد، از شدتِ اشتیاق جانش به لب می‌رسد و می‌خواهد از تن جدا شود، اما هر که از کنار دلِ تو می‌گذرد (و بی‌مهری تو را می‌بیند)، به یاد کوه‌های سخت و نفوذناپذیر می‌افتد.

ستم و بی‌مهری‌ای که تو هر لحظه بر جانِ من (فیض) روا می‌داری، چنان مداوم و زیاد است که اگر دشمنی بخواهد چنین ستمی به کسی روا دارد، تنها سالی یا ماهی یک‌بار آن را انجام می‌دهد.