دیوان اشعار - غزلیات

قدرت و استواریِ باورِ قلبی، هرگونه تردید و شکی را از میان برمی‌دارد و هر کسی که دل خود را از ناپاکی‌ها زدوده و صاف کرده باشد، نامش را بر لوح هستی جاودانه می‌کند.

کسی که سوار بر مرکبِ عشق (براق عشق) می‌شود و خود را با این نیروی الهی همراه می‌سازد، در یک چشم برهم‌زدن به بالاترین درجاتِ درک حقیقت نائل می‌آید.

عارفِ وحدت‌بین در جهان هستی جز ذات یگانه خداوند چیزی نمی‌بیند؛ کسی که با عقلِ ناقص خود، میان خدا و جهان دوگانگی قائل می‌شود، گرفتار شرک و کثرت‌گرایی است.

با تمریناتِ دشوارِ تهذیب نفس، لوحِ دلت را صیقل بده و پاک کن؛ چرا که دلِ مصفا و روشن، برای چشمِ جان، همانند عینکی است که حقایقِ پنهان را آشکار می‌سازد.

ناخنِ حسادت و غیرتِ بیجا بر دلِ خود مزن، زیرا اثرِ زخم‌های ناشی از آن، حصارِ جان تو را سست و مشبک (سوراخ‌سوراخ) کرده و ایمان تو را تباه می‌کند.

عقلِ خودبین با اندیشه‌های پیچیده، در دل گره‌های کور ایجاد می‌کند، اما من فدای عشق شوم که با دستان توانایش، تمامی آن گره‌های ذهنی را باز می‌کند.

اگر عشق بر «موسیِ جان» تو تجلی کند و جلوه‌گر شود، صدها کوه مانند طورِ سینا هم باشد، هستیِ موهوم و خیالی تو را در هم می‌کوبد و ویران می‌کند.

چه عشق بانگِ مالکیتِ مطلق (الملک لی) سر دهد و چه خاموش باشد، تک‌تکِ اجزای وجودِ عاشقان در حال فریاد زدنِ «لک» (برای توست) هستند.

عشق به انسانِ کور و کرِ معنوی، چشم و گوشِ حقیقت‌بین می‌بخشد و به فردِ تنبل و ناامید، شور و حرارت و هوشمندی می‌دهد.

نمی‌دانم که تیرِ مژگانِ یار چگونه به دلم اصابت می‌کند، تنها این را می‌دانم که این ضربه، سینه مرا گود و مجروح کرده است.

خود را به تیغِ عشق می‌سپارم؛ هر چه پیش آید، خوش آید. یا در این راه به وصال می‌رسم و پیروز می‌شوم، یا با کشته شدن در راه او، به یکی شدن با معشوق دست می‌یابم.

با کسی که بویی از عشق نبرده است، هم‌سخن نشو؛ زیرا همنشینی با اهلِ غفلت، تأثیرات منفی خود را به تدریج در وجود تو می‌گذارد.

هنگامی که دشمن با تو تندی و درشتی کرد، تو روشِ مهربانی و نرمی را پیش بگیر؛ چرا که رفتارِ نرم، کینه‌ها را یکی‌یکی از دل بیرون می‌کند.

پناه بر خدا که حسودان بتوانند آسیبی به من برسانند، اما حرف‌های دلِ خودم، مانند تیرِ کوچکی (ناوک) است که بر وجودم فرود می‌آید و مرا آزار می‌دهد.

خداوند دوستان را بر درختِ دوستی می‌پروراند و با لطفِ خود، دشمنان را نیز یک‌به‌یک زیر نظر دارد و به سزای اعمالشان می‌رساند.

فیضِ کلامِ من، نه از ادعای شاعریِ تازه‌سرایان است و نه از مهارت‌های شاعرانه؛ بلکه کلامم به مرور زمان، اثری تدریجی و عمیق بر جان‌ها می‌گذارد.