دیوان اشعار - غزلیات

عقل حکم می‌کند که در انجام وظایف دینی فردی پخته، استوار و جدی باشم و در عین حال از دلبستگی به امور دنیوی و اشتغالات بیهوده دوری گزینم.

عقل حکم می‌کند که تقوا را توشه‌ی راه خود قرار دهم، دانش را چراغ راه (چشم) و زهد را وسیله‌ی حرکت (پا) بدانم و تنها در مسیر روشن و مستقیمِ پیامبر اسلام گام بردارم.

عقل حکم می‌کند که از دنیا تنها به قدر ضرورت و آنچه برای بقای تن لازم است طلب کنم، چرا که تن من در این سفرِ زندگی، تنها همچون مرکبی برای روح است.

عقل حکم می‌کند که از پرگویی بپرهیزم و جز در موارد ضروری سخن نگویم، اسرار خود را پنهان دارم و در کتمانِ حقیقت و حفظ حریم خویش پناهگاهی امن بیابم.

عقل حکم می‌کند که با مردم مدارا کنم تا بتوانم در دل‌هایشان جای گیرم و با این روشِ مسالمت‌آمیز، دشمنی‌ها را از خود دور کنم و شرِ بدخواهان را دفع نمایم.

عقل حکم می‌کند که مطیع احکام دینی باشم، یار و یاورِ راهِ آشکارِ حقیقت گردم و همواره خود بر رفتار و کردار خویش نظارت و داوری داشته باشم.

عقل حکم می‌کند که با دانایان گفتگو کنم و پیوسته در پیِ کسب علم و جستجوی حقیقت باشم، اما با جاهلان و ناآگاهان به نرمی و با اخلاقی نیکو برخورد کنم.

اگرچه هدف غایی تمامِ راه‌ها رسیدن به خداوند است و هر راهی که به او منتهی شود درست است، اما عقل حکم می‌کند که من راهِ مستقیم و بی‌آلایش را برگزینم.

عقل حکم می‌کند که از این پس به دنبال بهره‌مندی از فیض الهی و خردمندی باشم، هوا و هوس و جهل را کنار بگذارم و بدون هیچ سستی و تنبلی، از فرمان حق اطاعت کنم.