دیوان اشعار - غزلیات

من در پیشگاه عشق، ذره‌ای از عقلِ مصلحت‌سنج و دنیوی بهره ندارم و لحظه‌ای نیز از یادِ دوست غافل نیستم؛ چرا که عشق، من را به چنین حالتی فرا می‌خواند.

شب و روز در اندیشه و یادِ نیکویِ او هستم و هرگز در راهِ خدمت و بندگیِ او سستی نمی‌ورزم، زیرا عشق چنین تقاضایی دارد.

من سراسر حق‌پرست هستم و چون حقیقت در وجودم جاری است، باطل (دیو) بر من دسترسی و سلطه‌ای ندارد؛ عشق از من می‌خواهد که چنین پاک و حق‌مدار بمانم.

تمایلِ قلبیِ من همواره به سوی اوست و چون به غیر از او هیچ نمی‌بینم، به هیچ مسیرِ دیگری متمایل نمی‌شوم؛ این همان خواسته‌یِ عشق است.

در برابرِ آن معشوقِ خورشیدمانند، در حالی که چشمِ من در تیررسِ نگاهِ نافذ اوست، هرگز کوتاهی نمی‌ورزم و در این بلاکش بودنِ عاشقانه، ثابت‌قدم هستم.

من منیّت و خودبینی را از میان برداشتم تا هیچ فاصله‌ای بین من و معشوق نماند؛ عشق از من می‌خواهد که مانع و حائلی در میانه نباشد.

در راهِ عشق آن‌چنان شهرتی یافتم و به نشانه‌ای تبدیل شدم که پیوسته بر دانایی و معرفتِ من افزوده می‌شود و دیگر در زمره‌ی جاهلان و ناآگاهان نیستم؛ عشق چنین می‌طلبد.

من به هر چه او بخواهد راضی‌ام و به هر چه ببخشد قانع؛ بنابراین از هیچ‌کسِ دیگری چیزی طلب نمی‌کنم و گدایِ درگاهِ غیر نیستم؛ چرا که عشق چنین تقاضایی دارد.

عشقِ او در جانم مانندِ وجودِ تن در بدن، حیاتی و جدایی‌ناپذیر است و چون وجودم آکنده از اوست، پذیرایِ هیچ محبتِ دیگری نیستم؛ عشق چنین تقاضایی دارد.