دیوان اشعار - غزلیات

کسی که به درد عشق دچار شده است، هرگز به فکر درمان آن نیست؛ چرا که هیچ فرد خردمندی شادی و خوشیِ خود را با غصه و ماتم عوض نمی‌کند.

هر کس در راه عشق گام نهد و شتاب کند، عشق بر وجودش مسلط می‌شود و آن کسی که کارش در عشق به سرانجام رسیده، دیگر دغدغه‌ای برای سروسامان دادن به امور دنیوی ندارد.

دل من هیچ میلی به معاشرت با خردمندانِ خشک‌مغز ندارد؛ کسی که به آیین عشق ایمان آورده، چگونه ممکن است به آن کفر بورزد و از آن بازگردد؟

هر کس که طعم شرابِ عشقِ یک چهره‌زیبا را چشیده باشد، دیگر هیچ میلی به وعده‌های بهشتی مانند جوی‌های آب، خم‌های شراب و حوری و غلمان نخواهد داشت.

اگر نصیحت‌گو بخواهد مرا از نگریستن به چنین چهره زیبایی بازدارد، بیهوده تلاش می‌کند؛ چرا که کسی که چشمانش با این محبوبِ زیبا مشغول است، گوشش بدهکارِ حرف‌های آن واعظ نخواهد بود.

ای فیض! وقتی زاهدی را می‌بینی، از صحبت درباره خوبان و زیبارویان صرف‌نظر کن؛ زیرا انسان زیرک و دانا، در حضور چنین افرادی که با این مفاهیم بیگانه‌اند، سخنی از آن‌ها بر زبان نمی‌آورد.