دیوان اشعار - غزلیات

کسی که از زهد و پارسایی خود مست و مغرور شده، چطور می‌تواند عیبِ کسانی را که از عشقِ الهی مست‌اند، بگیرد؟ تو خود بتِ نفسِ خویش شده‌ای؛ چگونه می‌توانی دیگران را از بت‌پرستی منع کنی؟

ای زاهد، بیهوده مرا از نگریستن به روی زیبا منع نکن؛ کسی که چشمی برای دیدنِ جمال دارد، چگونه می‌تواند به پندهای تو گوش بسپارد؟ زیبایی، تأثیرِ کلامِ تو را بی‌اثر می‌کند.

تو ادعا می‌کنی که خدا را می‌پرستی، اما در واقع برای رسیدن به کامِ دل و پاداشِ شخصی‌ات این کار را می‌کنی. پس چگونه یک مسلمانِ واقعی می‌تواند دیگران را به خاطرِ دیدنِ زیبایی‌ها سرزنش کند؟

اگرچه ظاهرِ من متوجهِ این چهره‌های زیباست، اما مقصودِ اصلی‌ام خداوند است؛ وگرنه مردِ راهِ حقیقت، هرگز دلِ خود را به بازیچه‌های دنیوی و خامیِ کودکان نمی‌بست.

تو خدا را به طمعِ شیر و انگبین (نعمت‌های بهشت) می‌پرستی؛ آیا شایسته است که اهلِ ایمان، بندگیِ خدا را تنها به خاطرِ خوردن و پاداش انجام دهند؟

من خداوند را در چهره‌ی زیبا و خط و خالِ یار می‌بینم، زیرا آن نورِ ازلی برای درخشیدن نیاز به آینه‌ای (مظهر) دارد که در آن جلوه‌گری کند.

تو خدا را برای خودت می‌خواهی (تا پاداش بگیری)، اما من این چهره‌های زیبا را به خاطرِ خدا دوست دارم. ای زاهد، انصاف بده؛ چگونه می‌توانی این نگاهِ عاشقانه را منع کنی؟

من ادعا می‌کنم که حقیقت را می‌بینم، اما اثباتِ این ادعا دشوار است؛ چرا که وقتی شاهدِ من (معشوق) هنوز به کمال نرسیده و خط و خالِ چهره‌اش پریشان است، چگونه می‌توانم آن حقیقتِ مطلق را برای تو ثابت کنم؟

ای فیض، گفتگو را پایان بده و به سرودنِ شعرهای شورانگیزِ عارفانه بپرداز؛ چرا که شاعرِ صوفی نمی‌تواند سخنِ دل را با آدم‌های خشک‌مغز و قشری در میان بگذارد.