دیوان اشعار - غزلیات

عشق، قلم تقدیر و لوحِ سرنوشت الهی را به کار می‌گیرد و در مدرسه خداوند، جمال و زیباییِ محبوبان، تنها درسی است که باید آموخت.

عزت و پذیرشِ الهی و ارجمندیِ ناشی از اخلاص، تنها شایسته عشق است؛ چرا که هر کاری که عشق انجام می‌دهد، بی‌ریا و تنها برای رضای خداوند است.

کسی که از شدتِ حرارتِ عشق به زحمت نیفتد و سختی نکشد، ناچار در گردابِ مشکلات و سختی‌های دنیای مادی، غرق و گرفتار خواهد شد.

آسمان‌ها و ستارگان همگی فرمان‌بردارِ فرمانروای عشق هستند؛ به گونه‌ای که عشق، گاه روشناییِ روز را پدید می‌آورد و گاه تاریکیِ شب را.

این گردشِ روزگار و پدیده‌هایی نظیر طلوع و غروب خورشید، یا لحظاتِ سحرگاه و فلق و شفق، همگی تحت مدیریت و اراده عشق است.

کسی که وجودِ مادی و خاکی خود (که از چهار عنصر ساخته شده) را در آتش عشق سوزاند و از تعلقات پاک کرد، روحِ او به مرتبه سلطانی می‌رسد که بر نُه آسمان فرمان می‌راند.

عشق، همان نیرویی است که توانست ماه را در آسمان بشکافد (اشاره به معجزه نبوی)؛ و اگر خورشید هم بخواهد در برابرِ حکمِ عشق سرکشی کند، عشق آن را نیز به دو نیم خواهد کرد.

دانشِ بشری در برابرِ خداوند چه کارآمدی‌ای در مدرسه و کتاب دارد؟ این دانش تنها به بازخوانیِ گذشته و یادآوریِ مباحثِ کهنه محدود است و حقیقت را در نمی‌یابد.

اگر در کتابی، نورِ عشقِ الهی نباشد، فایده‌ای ندارد. ای فیض، به بزرگانِ علم همچون مولوی بگو که چنین اوراق و کتاب‌هایی را رها کنند، زیرا حقیقت در عشق است نه در کلمات.