دیوان اشعار - غزلیات

کسی که به حکمتِ نهفته در دلِ ما گوش فرا دهد، تمام آنچه را که از دیگران آموخته و شنیده است، یکسره به دست فراموشی می‌سپارد.

کسی که جرعه‌ای از شرابِ معرفت و عشقِ ما بنوشد، چنان در حیرت و مستی غرق می‌شود که تا ابد از قیدِ تعلقاتِ این جهان و آن جهان آزاد و بی‌خبر می‌گردد.

هر کس که لذتِ بی‌کرانِ مستیِ معنوی (مستیِ بدونِ شرابِ انگوری) را چشیده باشد، دیگر چگونه ممکن است به سراغِ لذت‌های ناپایدارِ دنیوی یا وسوسه‌های عقلانی برود؟

کسی که جمالِ زیبایِ معشوق را دیده باشد، دیگر نصیحتِ واعظان را نمی‌شنود و تمامِ وجود و نگاهش را وقفِ تماشایِ زلف و چهره‌یِ دلفریبِ او می‌کند.

پادشاهِ عشق چنان در قریه‌یِ دلِ عاشق نفوذ می‌کند که هرچه در آنجا بیابد (اعم از عقل و تعلقات)، همگی را از خود بی‌خود و شیدا می‌سازد.

از آسمان برایِ ستایشِ این عشق، طبق‌هایی از نور نازل می‌شود و سینه‌یِ عاشق همچون پوششی محافظ، این اسرارِ الهی را در خود پنهان و حفظ می‌کند.

دلِ من از آتشِ غم‌هایِ بیهوده و سوداهایِ واهیِ دنیا به ستوه آمده و پخته شده است؛ ای فیض! دیگر دست از این سخنان بردار که این دیگِ پرشورِ جان بیش از این طاقتِ جوشیدن ندارد.