دیوان اشعار - غزلیات

خداوند به من هم تواناییِ تفکر و خردِ استوار همچون کوه داده است و هم حالتی که در آن خردگریزی و جنونِ عاشقانه حاکم است؛ تعجب من از این است که چگونه این دو حالت متضاد را یکجا در وجود من قرار داده‌اند.

من از آسمان و جهان مادی، روزی و پاداش دنیوی نمی‌خواهم، چرا که نعمت عشق برایم کافی است؛ اگرچه در باطن، غم‌های گوناگونی را به عنوان روزی در دلم نهاده‌اند.

به من بادهایی بخشیده‌اند که مستی‌آور است، بدون آنکه نیاز به ابزار ظاهریِ باده‌نوشی مانند خم و ساغر باشد؛ این مواهب را به من داده‌اند اما نمی‌دانم به چه دلیل و چگونه این بار را بر دوشم نهاده‌اند.

یک روز در مقامِ رندی و بی‌اعتنایی‌ام، روز دیگر زاهد و پارسا؛ گاهی خشک و سردم و زمانی مشتاق و بی‌قرار؛ گویا مرا با باده‌ای از جامِ سرشارِ جنون مست کرده‌اند که این‌گونه دگرگون می‌شوم.

مستی و بی‌خودیِ من امروز از حد و مرز گذشته است؛ گویی دیشب کمی بیش از حد معمول از شرابِ معرفت به من نوشانده‌اند.

گاه بیمارم و گاه شادمان، گاهی سرخوش و گاهی سرمست؛ غالباً چشمانِ سحرآمیزِ تو مرا جادو کرده و به این حال و روز انداخته‌اند.

شب و روز از سفره‌ی عشقِ تو خونِ دل می‌خورم؛ تقدیر چنین خواسته است که غذایِ روحِ مرا همیشه با رنج و خونِ جگر تأمین کنند.

خونِ دل می‌خورم تا روزگارم را بگذرانم؛ بنگر که قسمتِ من از سفره‌ی قضا چه بوده و چطور با رنج روزی‌ام را تأمین کرده‌اند.

ای که به من گفتی تو سوختی و پخته شدی، اما کار تو همچنان خام و ناقص مانده است؛ آری حق داری، چه می‌توانم بکنم که سرنوشتِ مرا ضعیف و زبون رقم زده‌اند.