دیوان اشعار - غزلیات

هنگامی که تو به دیدار من می‌آیی، آن‌چنان محوِ تماشای تو می‌شوم که گویی دیگر وجودی برای من باقی نمی‌ماند؛ و آنگاه که از من جدا می‌شوی، آن‌چنان بی‌جان و ناتوان می‌شوم که گویی رمقی در تن ندارم.

درون دلم حرف‌های بسیاری برای گفتن به تو شکل می‌گیرد، اما به محض اینکه چشمم به جمال تو می‌افتد، آن‌چنان حیران می‌شوم که زبانم از سخن گفتن باز می‌ماند.

وقتی بدون تو در وطن خود هستم، احساس غربت و بیگانگی می‌کنم، اما هنگامی که در سفر همراه تو باشم، دیگر هیچ اشتیاق و نیازی به وطن ندارم.

از لطافتِ خیالِ تو و تجلیِ زیباییِ تو، تمامِ وجودِ خاکیِ من به روح تبدیل شده است، به طوری که دیگر تنِ من، آن تنِ مادی و سنگینِ پیشین نیست.

مرا به سرزمینی راهنمایی کن که تنها تو در آنجا حضور داشته باشی؛ در چنان مکانی دیگر نگرانِ جان و تن نخواهم بود و اثری از منیّت و خودخواهی باقی نخواهد ماند.

من هیچ چیز، نه دل و نه جان را جز برای تقدیم کردن به پیشگاه تو نمی‌خواهم؛ و زمانی که به خدمتِ تو می‌رسم، دیگر اختیارِ دل و جانم در دستِ من نیست که آن را به تو بدهم، چرا که من دیگر مالکِ خود نیستم.

در لحظه‌ی مرگ، جانم از رنج‌هایی که از این بدنِ مادی کشیده بود، گله کرد و سپس به دوستان مژده داد که خوشبختانه این بدنِ خاکی از میان رفت و از قیدِ آن رها شدم.

اگر پس از مرگ، هنگامی که یادی از تو در جانم زنده شود، نفسی بکشم، همین نفس، تمامِ وجودِ مرا همچون آتش شعله‌ور می‌کند، به گونه‌ای که دیگر نه بدنی باقی می‌ماند و نه کفنی.

ای فیض، در این جهان هیچ یادگاری ماندگارتر از شعر و سخن نیست، اما این سخن را به مرتبه‌ای برسان که در نهایت، در پیشگاهِ آن حقیقتِ مطلق، دیگر نیازی به گفتنِ سخن نباشد و همه‌چیز در سکوتِ وحدت غرق شود.