دیوان اشعار - غزلیات

دیگر از دلم دست بردار و مرا به حال خود رها کن، چرا که بیش از این توان و تاب تحمل ندارم. از بس گریه کردم و اشک ریختم، گویی تمام توان و شادابی وجودم به پایان رسیده و دیگر هیچ انرژی برای زندگی در من نمانده است.

تا کی و تا چه زمانی باید به خاطر این دلِ پر از خون و اندوه، خود را سرزنش کنم؟ دیگر از شدتِ سرزنشِ خود، شرمسار شده‌ام و دیگر حتی توانِ ملامت کردن نیز در وجودم باقی نمانده است.

ای دوستِ غمخواری که در غم‌ها شریک بودی، دیگر از حال دلم نپرس؛ چرا که زبانم را بسته‌ام و دیگر توان و رمقی برای پاسخ دادن به پرسش‌های تو ندارم.

دیگر مرا نصیحت مکن، چون دیگر در وجودم جایی برای پذیرش پند باقی نمانده است. لب‌هایم را به نشانه سکوت بسته‌ام و دیگر توان و انگیزه‌ای برای گفتگو و مخاطب قرار دادن کسی ندارم.

دیگر هیچ آرامشی در خانه جسمم باقی نمانده است؛ از خودم و وضعیتِ اکنون‌ام به تنگ آمده‌ام و دیگر حتی توانِ خوابیدن که پناهگاهِ خستگان است، ندارم.

پاهایم دیگر توان پیمودن راه را ندارند و دست‌هایم از کار افتاده‌اند. پیری به سرعت بر من تاخت و از پا درآمدم، به گونه‌ای که دیگر توانِ هیچ‌گونه شتاب و عجله‌ای در من نمانده است.

مدت‌های طولانی است که از خوشی‌های این دنیا رنج می‌کشم و آسیب دیده‌ام؛ اکنون در جامِ دلم، دیگر هیچ باده‌ای از شادی و خوشدلی باقی نمانده است.

برای یافتنِ آبِ بخشش و مهربانی، زمین و دریا را جستجو کردم؛ آنقدر به دنبالش گشتم که دیگر حتی توانِ دیدنِ سراب را هم ندارم (یعنی حتی خیالاتِ امیدوارکننده هم از دست رفته‌اند).

ای دوستی که از بارانِ سخنان و هم‌نشینی من بهره بردی، اکنون دامنت را باز کن که دیگر بارانی از ابرِ وجودم نمی‌بارد و چیزی برای بخشیدن ندارم.